Prehistorie wordt brute speeltuin in 'Far Cry Primal' ***
Schoonheid en brutaliteit gaan hand in hand in 'Far Cry Primal', een nieuwe game uit de langlopende serie waarin een duik van liefst 12.000 jaar terug in de tijd wordt gemaakt. En waarin dus met knotsen wordt gevochten in plaats van met mitrailletten.
Het is dat er af en toe eens iemand wordt opgevreten door een sabeltijger of het hoofd wordt ingeslagen door een lid van een rivaliserende mensenstam: anders zag je jezelf wel languit in het zompige gras van de fictieve Orosvallei liggen, genietend van het zonnetje en de geluiden van de natuur. Maar dit is het Mesolithicum, ergens omstreeks 10.000 voor Christus, en op je rug liggen is er écht niet bij: als je iets te vreten wilt, moet je er zelf op jagen, en het acute gevaar van genocide ligt constant op de loer.
Lees ook
Een game die zich in de prehistorie afspeelt was tot nu toe onbestaande. Tot Far Cry Primal en WiLD op de proppen kwamen, waarin de makers het nog ongerepte stenen tijdperk exploreren. Lees er meer over in onze pluszone.
Als Takkar, een van de laatste telgen van de Wenja-volksstam, moet je je snel uitstervende nomadenvolk helpen om zich te vestigen in dit ongerepte stuk land. Maar daarvoor moet er eerst oorlog worden gevoerd met twee andere mensenstammen: de Udam, een bende bruten die de afgelopen vierde ijstijd hebben overleefd dankzij inteelt, en de veel interessantere Izila, een volkje dat zichzelf al 'innovatieve' technieken als landbouw heeft geleerd.
Kansen en gevaren
Net als in 'Far Cry 4', de vorige aflevering uit het Franse Ubisofts serie 'first-person'-actiegames, staat ook in deze aflevering de natuur centraal. Je komt in een levend ecosysteem terecht, vol kansen en gevaren, waarin de fauna zich deze keer nog natuurgetrouwer gedraagt. Waar zelfs de kleinste rotbeesten je in 'Far Cry 4' keihard naar het leven stonden, laten de meeste wilde dieren uit 'Far Cry Primal' je met rust. Maar wat er ook kan gebeuren is dat je, in het midden van een brutaal gevecht, ineens ook nog een wilde tijger moet zien te trotseren: dat is de wilde gekkigheid waarvoor de reeks bekend is geraakt.
'Far Cry Primal' is geen game voor tere zieltjes. De duik naar een tijdperk waarin de mens nog één was met de natuur impliceert ook een uitgesproken fysieke gameplay, waarin je bij momenten tegenstanders tot pulp moet slaan met de knots. De natuur uit 'Far Cry Primal' kan niet alleen mooi maar ook onwaarschijnlijk bruut zijn, zeker naar huidige morele standaarden. Maar die bloederigheid wordt tegelijkertijd mooi uitgebalanceerd met mystiek: bepaalde wilde dieren kun je temmen, zodat je ze kunt commanderen in een gevecht, en je trouwe uil is een soort prehistorische 'drone' waarmee je de posities van je vijanden kunt scouten.
Context
De reden waarom je doet wat je doet in 'Far Cry Primal' heeft echter veel te weinig om het lijf. 'Far Cry 4' was een gewelddadige speeltuin waar je steeds opnieuw naartoe trok omdat de context klopte: de plot van die game, over een land in het Himalayagebergte dat gebukt liep onder het bewind van een gestoorde dictator, gaf alles een betekenis. Dat is minder het geval in 'Far Cry Primal', wiens bitter eenduidige verhaal over wraak en overleving veel minder substantie heeft.
En uiteindelijk bleek een vrees die we al koesterden toen we vroege levels uit de game speelden ook na onze langere speelsessie gegrond: het blijft gewoon niet interessant. Uiteindelijk klok je, met de verhaallijn plus een paar klassieke zijmissies, wel af op een uur of twintig, maar 'Far Cry Primal' is niet het soort game waar je daarnà nog snel naar teruggrijpt.
