'Firewatch' is een minimalistisch pareltje ****
Zelfs binnen het huidige overaanbod aan kwalitatieve 'indie'-games is 'Firewatch' een minimalistisch pareltje. Een game waarin in gelijke mate een levend fresco van een betoverende bosachtige omgeving wordt geëxploreerd, en de ziel van de door de speler bestuurde protagonist.
De opties zijn schaars voor Henry, een kalende, met overgewicht kampende veertiger die net de liefde van zijn leven heeft verloren. Hij vlucht naar de uitgestrekte wouden van de Amerikaanse staat Wyoming, waar hij twee dagreizen ver van de beschaving een bosbrandobservatorium bemant. Het is 1989, een jaartal waarin mensen elkaar nog niet via tientallen digitale kanalen konden bereiken, en je jezelf nog makkelijk kon laten verdwijnen. Een hut hoog in een houten toren, een paar boeken, een radio: dat is alles wat Henry voorlopig nodig heeft.
Hoe lang hij er wil blijven? Wellicht tot hij klaar is om die fotokader met hemzelf en zijn vroegere geliefde, die nog steeds op zijn gammele bureautje staat, eindelijk weg te bergen. Alleen de stem van hoofdopzichtster Delilah door de walkietalkie, een dame die aan het timbre te horen zo'n beetje van zijn eigen leeftijd is en - afgaande op wat ze hem al vroeg in het verhaal toevertrouwt - eveneens een verloren ziel, doorbreekt soms de snerpende stilte.
Boswandeling
Er gebeuren geen al te spannende dingen in 'Firewatch'. Heel wat spelers zullen het smalend een 'boswandeling-simulator' noemen, zoals 'Everybody's Gone to the Rapture' en 'The Vanishing of Ethan Carter': de speler loopt rond in een open omgeving, vanuit het 'first-person'-perspectief van de protagonist, en kwijt zich van een aantal hemeltergend mondaine taken. Kisten openmaken, rotsen beklimmen, af en toe eens een conversatie aangaan met een ander personage: het heeft allemaal ogenschijnlijk weinig substantie.
De kern van de game lijkt in de eerste plaats te liggen bij het vinden van de juiste paden op een kaart. In de meeste games met een open wereld is dat een eerder middelpuntvliedende vaardigheid, maar niet in 'Firewatch': je hebt bij momenten kaart én kompas nodig om de juiste wandelpaadjes door de bossen te vinden. Het is padvinderij die tot 'gameplay' werd verheven.
Diepere laag
Maar de belangrijkste paden die in 'Firewatch' worden uitgestippeld zijn die van de ziel. De gebeurtenissen waarmee je als Henry te kampen krijgt, lijken moedwillig erg simpel te zijn gehouden zodat de nadruk op de conversaties met Delilah blijft staan. Tijdens die gesprekken, waarvoor de makers slim de handelingen van een walkietalkie hebben gesimuleerd (linkertrekker ingedrukt houden en loslaten), krijg je een inmiddels klassiek dialoogmenu gepresenteerd, waarbij je je antwoord kunt kiezen uit een paar opties en je tot op zekere hoogte de aard van je relatie met je overste kunt bijsturen.
De opbouw van het vier à vijf uur durende verhaal van 'Firewatch' suggereert een spectaculaire conclusie, die er uiteindelijk niet echt komt. Maar de weg die er naartoe leidt levert nu al een van de mooiste, persoonlijkste videogames van dit jaar af.
'Firewatch' is uit voor PlayStation 4, Windows en Mac.
