'Alien: Isolation' bijt je onverwacht in het gezicht

Na een ambitieuze maar deplorabele game die het verhaal van culthit 'Aliens' verderzette, waagt Sega zich op nog gevaarlijker terrein: een nieuwe game gebaseerd op Ridley Scotts nog veel ongenaakbaardere en suspensvollere prent 'Alien', waarmee de reeks begon. Kan dat goed komen? Verrassend genoeg wel.

Er zonken vorig jaar ontzettend veel middelen, waaronder een verregaande samenwerking met de makers van de film, in 'Aliens: Colonial Marines', een schietgame die de plot van James Camerons sf-epos 'Aliens' wilde verderzetten, maar jammerlijk faalde in de executie van dat plan. Laat dan die 'Alien'-franchise eventjes rusten, denkt een zinnig mens dan, maar neen: nauwelijks een jaar later komt het Japanse gamehuis Sega alweer met een nieuwe afgeleide game op de markt. Deze keer niet gebaseerd op 'Aliens' of diens minder krasse opvolgers, maar op de oerfilm uit de franchise. Degene die de rest van de reeks met zeven jaar voorafging, en qua hemeltergend claustrofobische sfeer en zenuwslopende suspens van een heel andere orde was. Jazeker: Sega heeft een vervolg gemaakt op niets minder dan 'Alien', Ridley Scotts onaantastbare sf-horrorfilm uit 1979 over een eenzaam vrachtschip waarin een buitenaardse gruwel rondwaart.

Is 'Alien: Isolation' een game die zich mag meten aan zo'n filmklassieker? Natuurlijk niet. En het uitgangspunt van de game, de dochter van Sigourney Weavers personage Ellen Ripley die op zoek gaat naar haar vermiste moeder in een ruimtestation waar de Nostromo geborgen is, het ruimteschip uit de film, lijkt er al helemaal met de haren bij gesleurd. Je zou zelfs kunnen zeggen dat 'Alien: Isolation' een tikkeltje te weinig substantie heeft om zich vast te hechten aan zo'n ongenaakbare filmklassieker. Maar wie het kan opbrengen om daar eventjes overheen te kijken, ontdekt een game die op zijn eigen merites overeind blijft: een prima brokje first-person-storytelling, waarin het eerstepersoonsstandpunt vooral wordt gebruikt om op rake momenten de nodige suspens op te wekken, je eerder moet vluchten en slim zijn dan vechten, en al je verstand en finesses in de strijd moet gooien om de vuile monsters die de boel in het ruimtestation Sevastopol hebben overgenomen te slim af te zijn.

Er zitten een paar mankementen in 'Alien: Isolation' die moeilijk met de mantel der liefde te bedekken zijn. De schaarse personages bewegen zich verder in de game als een stel houten Klazen, en dat was voordat je de dialogen hebt gehoord die de makers hen in de mond hebben gelegd. Ook de ritmiek van de suspens deugt niet helemaal: geregeld gebeurt er iets wat je adrenalinepeil en hartslag weer de hoogte in stuwt, maar het boeltje komt bijzonder traag op gang. Minder geduldige spelers zullen 'Alien: Isolation' als een miskoop beschouwen. Maar wie wèl het geduld en doorzettingsvermogen heeft, ontdekt een game met het soort claustrofobische vibe die tot nu toe alleen zijn voorgaande kende in de eerste 'Dead Space', en bijzonder kranig gebruik maakt van geluid om de spanning erin te houden. Voor Xbox One-eigenaars geldt dat aan twee kanten van de console, overigens: wie een console met Kinect heeft, kan de game zo instellen dat monsters je komen zoeken wanneer je, in je luie stoel, teveel lawaai maakt.

Uitgerekend door er zijn eigen productie van te maken, heeft The Creative Assembly (de Britse studio die eerder achter de 'Total War'-oorlogsgames zat) van 'Alien: Isolation' een uitstekende hommage gebracht aan de eerste 'Alien'-film. Je kunt het misschien niet beschouwen als een 'canoniek' product, maar er werden voldoende vormelementen uit de film overgeheveld naar het productiedesign van het spel, en de hele visuele en geestelijke atmosfeer waarin de game je brengt ligt dicht genoeg bij die van het originele materiaal.

'Alien: Isolation' verscheen voor beide PlayStation- en Xbox-consoles en de pc.