'Bayonetta 2' is een uitzinnig gameballet

Je zintuigen zullen er tilt van slaan en de schaamteloze exploitatie van billen en borsten zal niet worden geapprecieerd door je vriendin. Maar dat is niet hoe jij je 'Bayonetta 2' zult herinneren: wat je vooral zal bijblijven na dit uitzinnige gameballet, is het snedige tempo en de bijzonder scherpe vechtmechanieken die het je levert.

Vergeet Lara Croft: als je echt een gamechick wilt spelen die er een lap op geeft, is 'Bayonetta 2' je ding. De eerste game, vijf jaar geleden, werd een soort cultklassieker, en Nintendo zag gelukkig in dat er daar nog steeds een publiek voor is: het viste de al eventjes stilgelegde productie van deze sequel terug op nadat originele uitgever Sega hem had verlaten, en maakte er een exclusieve titel voor de Wii U van. En dat was niet onverstandig. Eigenaars van de 'next-gen'-consoles kunnen misschien pronken met de knapperigste graphics en de meest epische verhalende tableaus van games als 'Assassin's Creed: Unity' en 'Call of Duty: Advanced Warfare', maar Wii U-bezitters die 'Bayonetta 2' in hun console floepen hebben iets wat veel beter is: deze hak- en slag-game, waarin je honderden tegenstanders mag neerslaan, fileren met je zwaarden en afknallen met je pistolen, is een meesterwerk in kundig gamedesign, met vechtmechanieken die met de finesses van het fijnste uurwerk zijn uitgekiend.

Die subtiliteit vind je anders niet in de toon die de makers opnieuw hebben neergezet met deze game. De gebrilde heldin wier naam deze gameserie draagt, met het diepe décolleté en de strak rond de poep zittende leren broek, is niet meteen een toonbeeld van een vrouwvriendelijk vrouwspersonage, en dat geldt zeker wanneer ze haar geheime wapen bovenhaalt: heur haar. Een magische aanval verandert de haren en de kleren van Bayonetta opnieuw in een torenhoge demon, en die doet iets onbeschrijfelijks met het lijf en de ingewanden van de grote tegenstander die je met die aanval velt. Tijdens zo'n speciale 'move' is je personage opnieuw naakt, maar dat bloot wordt met de nodige kuisheid getoond: er is geen blote tiet te zien in de game, want die worden op het juiste moment bedekt door de rondgonzende haren en repen van Bayonetta's jurk die zich langzaam weer rond haar lijf draperen.

Spelers die de originele game hebben gespeeld, weten waarover we het hebben, en zullen zich meteen thuisvoelen in deze opvolger. Eigenlijk is er bijzonder weinig veranderd ten opzichte van de eerste 'Bayonetta': je krijgt alles wat je van een sequel op die onwaarschijnlijke game had verwacht, met enorme bravouresequenties die worden afgewisseld met schijnbaar nooit aflatende massale gevechten en terug. Alleen is alles tot in het kleinste detail bijgevijld, opgeblonken en getuned: de vechtgameplay is makkelijk om onder de knie te krijgen, zelfs voor compleet nieuwe spelers, maar wie écht diep wil gaan - zelfs om de verhaalcampagne door te spelen - heeft daar wel een paar uurtjes oefening voor nodig. Het is, achter de zintuiglijke overload, een toonbeeld van 'diep' gamedesign, dat bovendien wordt omkaderd door de heerlijkste campy decors.

Zowel qua visuele stijl als qua gameplay grijpt 'Bayonetta 2' terug naar het 'arcade'-verleden van de videogame-industrie, met een potpourri van kleuren, geluiden, visuele thema's en perfect gedoseerde uitdagingen. Die gulheid van behaaglijke game-elementen, samen met de fijnzinnigheid van de besturing en de vechtmechanieken, maken van 'Bayonetta 2' een uitzinnig gameballet, dat een must is in de collectie van al wie nog een Wii U in huis heeft staan.

'Bayonetta 2' verscheen exclusief voor Wii U.