'Call of Duty' maakt explosieve comeback met 'Advanced Warfare'

Is dit 'm nu, vraag je, de game die 'Call of Duty' weer spannend moet maken? Wel, we speelden met een gezonde scepsis de verhaalcampagne door, en jazeker: het ìs 'm! 'Advanced Warfare' bevat alle ingrediënten die miljoenen fans de afgelopen tien jaar gek maakten van de schietspellenreeks, en is de snedigste, coherentste, sterkst vertelde aflevering in jaren. Een 'retour en forme', kortom.

"De wereld, mijn vriend, begint zonder slechteriken te vallen", zegt een personage ergens halfweg de verhaalcampagne van 'Call of Duty: Advanced Warfare' tegen de speler. En daar heeft Atlas Corporation, het privaat-militaire bedrijf waarvoor je tegen dat moment hebt gestreden in locaties als Seattle, Nigeria en Santorini, voor gezorgd: tijdens de eerste helft van de campagne zien we deze onderneming uitgroeien tot het grootste leger op aarde, waardoor ceo Jonathan Irons ook stilaan een onverantwoorde macht krijgt. Het begint met de macht om de chef van de Amerikaanse generale staf af te bekken, maar het gaat - zeker in het laatste bedrijf van het verhaal - nog veel verder: Irons, met een afgemeten pose vertolkt door Hollywoodgrootheid Kevin Spacey, zet een Macbeth-achtige figuur neer, die stilaan wordt gecorrumpeerd door zijn eigen macht.

Wereldoorlog III

Dat verhaal, waarin de speler terechtkomt als Atlas Corporation-huurling wiens zopas overleden beste maat toevallig Irons' zoon is, wordt over een duurtijd van zes à zeven uur verteld met een snedigheid die vooral ten dienste staat van de actie van de game. Alles wat je van een deftige 'Call of Duty'-episode verwacht, zit ook in 'Advanced Warfare': van heftig gechoreografeerde aanvallersvlagen via momenten van Hollywoodse grandeur tot verhalende rustpunten. De setting werd verplaatst naar ergens in de jaren 2050 en de militaire machinerie die je gebruikt is dus futuristisch, maar dat maakt weinig verschil aan de kern van de game. Sterker nog: er zijn meer elementen aan 'Advanced Warfare' die niét nieuw zijn dan er echte innovaties worden getoond. Het exoskelet dat je een bovenmenselijke kracht geeft en je toelaat om onmogelijke sprongen te maken, de slimme granaten en de wapens die hun nog beschikbare munitie op hun schermpje tonen: ze zetten gewoon een élan verder dat al werd ingezet door 'Black Ops II' twee jaar geleden. Ook de soldatenpoëzie in de dialogen en de grootstad (Seoel deze keer) die aan gruis gaat hebben we al eens eerder gezien in een 'Call of Duty', en 'Advanced Warfare' is in essentie de vierde episode op rij waarin Wereldoorlog III wordt uitgevochten.

Nogal 'Halo'

De vormelementen die je uit de vorige episodes al kende bleven dus gewoon in de mix, maar werden allemaal tot in de finesses uitgespeeld. 'Advances Warfare' zit precies goed qua vaart, grootsheid, afwisseling en dosering, en de hoofdcampagne - die zelfs een tikkeltje langer duurt dan die van de vorige afleveringen - zit erop voordat je het goed en wel in de mot hebt. De ingrediënten die de makers aan deze aflevering toevoegen zijn de toon van het verhaal, die een pak subtieler is dan de 'hard-boiled'-soldatenstory's uit de eerdere afleveringen, en uiteraard het sf-element dat de futuristische wapens met zich meebrengt. Bij momenten, zoals wanneer je een te dichte tegenstander in één 'mêlée'-dreun van je mechanische onderarm doodslaat, doet de game eerder aan 'Halo' dan aan 'Call of Duty' denken. Maar die elementen zijn een welgekomen toevoegsel, dat niet afdoet aan onze algemene indruk van deze aflevering, die de dwingendste en coherentste uit de reeks is sinds 'Modern Warfare 3'. Als de volgende 'Call of Duty'-episodes op dit élan verder gaan, zullen we de reeks minder snel beu worden dan we hadden gedacht.

'Call of Duty: Advanced Warfare' verscheen voor de twee PlayStation- en Xbox-consoles en de pc