GAMEPREVIEW. ‘Goddelijke' Immortals: Fenyx Rising is geen Assassin’s Creed light
De Griekse godenwereld als speeltuin. Actie die verankert zit in een rollenspelfundament, maar geen enkel druppel bloed toont. Op het eerste gezicht lijkt Immortals: Fenyx Rising een familievriendelijke Assassin’s Creed: Odyssey. Niet toevallig ook een game van Ubisoft. Na een paar uur tussen goden en demonen, herinneren we ons dat eerste gezicht niet meer.
Volgens de Griekse mythologie vocht een zekere Typhon ooit met oppergod Zeus om de macht over de kosmos. Zeus won en Typhon werd ergens in een diepe kloof begraven. Volgens de game Immortals: Fenyx Rising (eerder aangekondigd als Gods & Monsters) ontsnapt die Typhon, zint hij op wraak en overspoelt ie de wereld van de goden met demonen. Zeus en co moeten in het defensief, maar hebben blijkbaar speciaal voor dit soort noodsituaties een profetie achter de hand. Die heet Fenyx, een held die het voor hen zal oplossen. Jij dus. Een gevleugeld personage door de goden voorzien van legendarische wapens, bovennatuurlijke krachten en minder fysieke als wel morele steun.
Zoals de échte mythologie
Het verhaal in Immortals: Fenyx Rising is flinterdun. Al moet gezegd dat de makers wel hun research hebben gedaan. Dat de duidelijk verschillend ogende thuisregio’s van elke Griekse godheid hier tot een naadloos in elkaar passende open wereld zijn gekneed, strookt natuurlijk niet met de, euh, werkelijkheid. Maar heel veel mythologische elementen zitten wel op hun plek en twee van de grappen die tijdens onze hands-on passeerden, zijn dubbel zo leuk als je daar een zekere kennis van hebt. De humor is overigens onverwacht sterk in deze game.
Verrassend diep
Je personage beschikt over een boog, een zwaard of ander hak-, steek of slagwapen en vier mythische superkrachten. Denk bijvoorbeeld aan een XXXXL-sloophamer of twee dozijn speren die plots uit de grond onder de vijand omhoogschieten. Fenyx kan ook beroep doen op vier drankjes om gezondheid, stamina, aanvalskracht of incasseringsvermogen een boost te geven. Last but not least, je held (of zo je wil, heldin) is extreem beweeglijk. Tel daar nog een klassiek mechanisme als stamina-management bij op en je krijgt gevechtsscenario’s met een intensiteit en tactische diepte. Veel dieper dan je uit de nogal snoepwinkelkleurige en verdacht bloedspatloze screenshots zou afleiden. Ik durf het vergelijk met Zelda-games trekken, die ook scoren bij alle leeftijden zonder dat er daarvoor ledematen in het rond moeten vliegen.
Rollenspelmotor
Naast de onvermijdelijke gevechten en de centrale verhaallijn spoort Immortals: Fenyx Rising ongedwongen aan tot het vrij verkennen van de wereld en het volbrengen van optionele missies. Ook lijkt minstens een kwart van de uitdaging uit omgevingspuzzels opgetrokken. Die zijn nooit onoverkoombaar, maken creatief gebruik van je mobiliteit en/of bovenmenselijke krachten en leveren net zoals die exploratie, vaak aantrekkelijke loot op. Immers: onder de motorkap van deze game draait ook een rollenspelmotor. Die laat je gear, en skills upgraden en de gameplay meer naar je eigen speelstijl kneden.
Batman op z’n Grieks
De makers lopen ook hoog op met de manier waarop je door de wereld beweegt. Dat kan te voet, double jumpend en in het zadel van een soort dieselpunkpaard. Moet je van een hoger naar een verafgelegen lager punt. De wereldkaart scoort een reliëf om u tegen te zeggen en dat vertaalt zich naar duizelingwekkende zweefvluchten. Oh ja, je hebt vleugels. Echt vliegen doe je niet, maar Batman zou jaloers zijn. Ook hier moet je wel een oogje op je stamina houden.
Misleidend familievriendelijk
Over de hele lijn voert Immortals: Fenyx Rising een weinig unieke of opmerkelijke gameplay op. Tactische combat, bevredigende mobiliteit, heldere rollenspel-impact, creatieve puzzels, een gevarieerde open wereld die tot afdwalen aanzet … we hebben het al vaker gezien. Waar deze game het verschil maakt is hoe die elementen niet naast elkaar staan worden, maar tot één dynamisch overlappend geheel zijn gebrouwen. Dat maakt van Immortals: Fenyx Rising volgens ons meer dan de game die je aan je neefje cadeau om wanneer die nog te jong is voor het meer grimmige ‘echte’ werk van Assassin’s Creed. Of toch zeker niet voordat je het zelf helemaal hebt uitgespeeld.
