Gamereview ‘Call of Cthulhu’: moordmysterie op z’n Lovecraftiaans
Niets is wat het lijkt in ‘Call of Cthulhu’: half detective-verhaal, half survival-horror en 100 procent Lovecraftiaanse nachtmerrie. Jammer genoeg maken een paar schoonheidsfoutjes van deze game net geen klassieker, maar de ijzingwekkende plot en het onheilspellend sfeertje kunnen de score toch enigszins opkrikken. Zeg je gezonde verstand vaarwel, en aanhoor de roep van Cthulhu.
In ‘Call of Cthulhu’, niet te verwarren met de game ‘Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth’ uit 2005, kruip je in de huid van veteraan Edward Pierce die in de jaren 20 aan de bak komt als privédetective in Boston. In zijn stoffige kantoortje krijgt Pierce bezoek van zijn volgende opdrachtgever: een oudere man die hem smeekt om zich te verdiepen in de dood van zijn dochter, Sarah Hawkins, haar man en haar zoontje.
De familie kwam om het leven bij een brand in hun riante villa op het eiland Blackwater, maar de man is ervan overtuigd dat zijn dochter hem postuum een bericht heeft nagelaten in één van haar lugubere schilderijen. Geïntrigeerd neemt Pierce de zaak aan. Hij neemt de volgende boot naar het eiland, waar al snel blijkt dat een mysterieuze cult duistere plannen smeedt.
Reconstructie
En zo ontpopt ‘Call of Cthulhu’ zich langzaamaan als een bovennatuurlijk horrorverhaal, geënt op Lovecraftiaanse traditie. Als Pierce ontrafel je het mysterie van Blackwater, terwijl je mentale toestand op de proef wordt gesteld. Het grootste deel van het spel ben je op zoek naar aanwijzingen die je verder kunnen helpen om de zaak op te lossen. Meestal is het overduidelijk waar die aanwijzingen zich bevinden en kan je gewoon klikken, terwijl Pierce het grootste deel van het denkwerk op zich neemt.
Op sommige plekken zal Pierce een ‘reconstructie’ maken van een bepaalde scène. Heel even reis je terug in de tijd tot op het ogenblik van de feiten en kan je rondlopen in de bewuste scène terwijl je aanwijzingen verzamelt. Bijvoorbeeld haal je je zo de laatste avond van de Hawkins-familie voor geest, waarbij je de verschillende familieleden in de ruimte ziet staan als spookachtige schimmen en stukje per stukje ontdekt hoe de brand in de villa uitbrak.
Je kan ook aanwijzingen verzamelen door te spreken met de inwoners op het eiland, maar op dat vlak is ‘Call of Cthulhu’ niet echt een hoogvlieger. De dialogen, hoewel goed ingesproken, zijn vaak stuntelig en geforceerd. Het ene moment kan een personage je nog uitkafferen, terwijl hij je het volgende moment belooft om je te helpen. Letterlijk. De excentrieke, oude terreinbeheerder rond de villa van de Hawkins-familie wil je in eerste instantie te lijf gaan met een bijl, maar geeft je minder dan een minuut later de sleutel van de villa.
Tijdens je zoektocht kan je je vaardigheden bijschaven door ‘skill points’ te investeren. Zo kan je ervoor kiezen om verschillende skills te upgraden: je kracht, je psychologisch inzicht, retoriek, je onderzoeksvaardigheden of je vaardigheid om ‘verborgen’ aanwijzingen te vinden. Je medische en occulte kennis kunnen enkel verbeterd worden door objecten in je omgeving te vinden, zoals boeken over het onderwerp.
Tijdens het spelen zal je af en toe merken dat een geüpgradede skill je meer opties geeft: een beter antwoord tijdens een gesprek of een extra aanwijzing in een ruimte.
Kwetsbaar
‘Call of Cthulhu’ blijft daarnaast trouw aan de Lovecraftiaanse traditie: dit is allesbehalve een spel waar je de deur intrapt, alle monsters afknalt en daarna de zonsondergang tegemoet loopt. De gameplay draait vooral rond stealth, terwijl je slechts héél sporadisch je pistool mag bovenhalen. Zoals in vergelijkbare survival-horrorgames als Amnesia, maakt het spel je met opzet bijna zo kwetsbaar als een pasgeboren baby.
In meeste situaties heb je geen enkele manier om je adequaat te verdedigen en moet je steeds snel, maar voorzichtig handelen. In één van de meest bloedstollende scènes in het hele spel sluip je door een grote, donkere ruimte, terwijl je opgejaagd wordt door een interdimensionaal wezen. Eén foute stap, en je wordt verscheurd. Klamme handjes verzekerd.
De sfeer in bepaalde scènes is dan ook subliem: het mistroostige havenstadje met z’n nukkige vissers, het ziekenhuis uit de jaren twintig, de leegstaande villa waar je af en toe het plafond hoort kraken... Het zijn clichés, maar ze werken nog steeds. Gecombineerd met een gevoel van totale isolatie en een goed gebruik van licht en donker, scoort de game hier enorm. Je komt ook enkele jumpscares tegen, maar eigenlijk zijn die zelfs niet nodig. Je zou vanzelf gek worden als je hier te lang ronddwaalt.
Weinig gevolgen
Het moet niet verbazen dat Pierce doorheen het verhaal dan ook enkele trauma’s oploopt. Volgens je ‘sanity’-meter wordt Piers langzaamaan gek, hoewel daar weinig van te merken is afgezien van enkele nieuwe dialoogopties. Misschien is dat de grootste misser in ‘Call of Cthulhu’. Veel van de game-mechanismes, zoals je aftakelende verstand of je bijgeschaafde vaardigheden, lijken weinig zichtbare invloed te hebben op je speelervaring. Ook zou het spel je een ander einde voorschotelen, gebaseerd op de keuzes die je maakt, maar waarom en hoe die keuzes een rol speelden, blijft onduidelijk.
De keuzes die je maakt zijn daarom ook niet echt spannend: je hebt geen idee welke gevolgen eraan vastzitten. Daardoor lijkt het decision-based systeem hier gereduceerd te worden tot een leuke gimmick, maar niet meer dan dat.
Als we even heel streng zijn, kunnen we ook niet anders dan de lange laadtijden te vermelden. Het spel is opgedeeld in (eerder korte) hoofdstukken, en tussen elk hoofdstuk word je getrakteerd op een laadscherm van ongeveer een minuut. Toegegeven, een minuut lijkt weinig, maar we zijn zulke wachttijden al lang niet meer gewoon de de laadschermen haalden ons altijd even uit onze ‘flow’.
Ook met een weinig verrassende, traditionele plot, is ‘Call of Cthulhu’ echter op meeste momenten best te pruimen. Het spel blinkt uit in het detectivewerk, de sterke sfeer en bij momenten ijzingwekkende actiescènes. We blijven wat op onze honger zitten als het gaat over de decision-based gameplay en de minder dan inspirerende dialogen, maar hebben uiteindelijk wel genoten van deze Lovecraftiaanse nachtmerrie. Voor zover dat mogelijk is, natuurlijk.
‘Call of Cthulhu’ is verkrijgbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One.
