GAMEREVIEW. Need for Speed Heat: visueel spektakel met (soms te) frustrerende flikken

Need for Speed: Heat verschijnt exact 25 jaar na de release van het allereerste racespel in de reeks, en dat merk je meteen bij het spelen. Waar de allereerste Hot Pursuit-uitgave in 1998 en later het alom geprezen Most Wanted (2005) vooral de nadruk legden op de politie-achtervolgingen, en in de eerste Underground-versie in 2003 dan weer het tunen van je auto’s en stadsraces centraal stonden, combineert Heat die twee typische kenmerken in één game. Een geslaagde combo?

In Need for Speed: Heat kan je zowel online als offline kiezen tussen twee spelmodi: de races overdag draaien om gereglementeerde en afgebakende races in stads- of andere circuits waarbij je van de politie of tegenliggers op de weg niet veel last hebt en die je harde cash of ‘bank’ opleveren, afhankelijk van je plaats aan de finishlijn.

Maar pas echt fun wordt het wanneer de zon achter de horizon is verdwenen en Palm City, behoorlijk realistisch gebaseerd op Miami en omgeving, baadt in het nachtelijke neonlicht. De lokale politie-agenten lijken zwaar in te zetten op hun nachtpremies, want het is pas op dat moment dat ze in grote getale in de straten van de stad en de omgeving patrouilleren, op zoek naar snelheidsduivels als jij die zich - o wee - aan illegale straatraces en driftcompetities wagen.

Het is bovendien pas wanneer de brave mensen slapen dat je je reputatie kan opbouwen. En daarbij geldt: hoe lastiger je het de politie maakt, hoe liever ze het hebben in het underground tuningwereldje. Hoe meer je de arm der wet kan ontwijken en rammen, liefst van al al driftend, hoe sneller je faam via de zogenaamde Heat-meter de hoogte inschiet. Die meter werkt met een schaal van 1 tot 5, waarbij je reputatiescore ‘rep’ telkens met die factor vermenigvuldigd wordt wanneer de nacht eindigt.

Oneerlijk Heat-systeem

Als je je tenminste niet laat vangen, want eens je busted bent, krijgt je verdiende reputatie van die nacht een flinke knauw en gaat je Heat-meter weer naar nul. Daarbij moet gezegd dat je de coppers in eerste instantie nog wel gemakkelijk kan afschudden, maar eens dat eens oom agent versterkingen oproept omdat hij je alleen niet aankan, wordt het behoorlijk moeilijk nog ongeschonden te ontsnappen (je kan geen safehouse binnen terwijl de politie nog achter je aanzit). En hoe hoger je Heat-meter, hoe kleiner de kans dat de politie je nog zal laten gaan.

Terwijl Heat-level 1 en 2 nog een speeltuin zijn, is het gedaan met lachen vanaf level 3. Bij 4 en 5 breekt de hel los: met drie versterkte politieauto’s achter je, een spijkermat dwars over de weg voor je en een vierde swat truck die je nog eens van opzij het decor in ramt, wordt het dan vaak echt te lastig en te oneerlijk. De frustratie kan dan wel eens de bovenhand halen als je je secuur opgebouwde reputatie van die nacht ziet verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Uitgebreide catalogus

Het hele reputatie-systeem dwingt je regelmatig terug te keren naar je garage en de dagmodus. Hoe hoger je ‘rep’, hoe meer upgrades en nieuwe auto’s je vrijspeelt, die je dan weer koopt met je zuurverdiende ‘bank’-centen. Je moet dus zowel ‘s nachts als overdag racen om vooruit te komen in het spel. Die verplichte afwisseling maakt de ietwat beperkte types races wel een beetje goed: behalve gewone circuit- en sprintraces, kun je in Need for Speed: Heat enkel driften en time trials uitvoeren.

De catalogus van beschikbare auto’s is overigens wél behoorlijk uitgebreid: met 127 modellen van 33 merken ben je wel even zoet. Die ruime keuze maakt dat er in de catalogus ook voor ieder wat wils zit: van klassieke tuningbakken als de Honda Civic Type-R over ultieme supercars als de Lamborghini Aventador tot klassiekers als de Volkswagen Golf GTI uit 1976.

Elke auto kan je bovendien niet enkel onder de motorkap upgraden, ook de visuele aanpassingen zijn eindeloos. Nieuwe bumpers, sideskirts, wielkasten, velgen, ruiten, spiegels, spoilers, ... in metallic, mat of met een glossy laagje erover? Bedenk het, en het kan. Onderdelen kan je dan weer vervangen om van je auto bijvoorbeeld een puur racebeest te maken, of net de ultieme offroader of drifter.

Streling voor het oog

Je racet in Need for Speed: Heat in de volledig open wereld van Palm City. De stad en de gebieden errond zijn onderverdeeld in districten, met downtown uiteraard de stadsraces waar je getunede auto het beste tot zijn recht komt, en daarbuiten de haven, industrieterreinen, heuvels, chique woonwijken en zelfs een heus space center. De speelbare kaart is behoorlijk groot waardoor je niet snel een gevoel krijgt dat je al eens ergens bent geweest.

Visueel zijn de races een streling voor het oog, met elk detail dat volledig tot zijn recht komt, zeker ‘s nachts wanneer de straatlampen - en op gezette tijden de regen en de politiezwaailichten - de lak van je auto pas echt doen blinken. Ram dan ook nog eens een van je tegenstanders de vangrails in, en de vonken vliegen alle kanten op, wat een waar visueel spektakel oplevert.

De races overdag zijn overigens niet minder mooi, wanneer je met pakweg 200 km/u over Sunset Boulevard vlamt terwijl de auto’s, de gebouwen en het asfalt de gouden gloed van de avondzon prachtig weerkaatsen.

Steriele omgeving

Enig minpuntje is dat de omgeving waar in je rijdt, hoewel bloedmooi, bij momenten ook behoorlijk steriel aanvoelt. Voetgangers zijn er - gelukkig voor hen weliswaar - niet, en regelmatig lijkt Palm City ondanks de prachtige gebouwen wel erg doods.

De nieuwe Need for Speed is er opnieuw eentje met een hoog arcadeniveau: weliswaar wordt de cosmetische schade aan je droomwagen prachtig realistisch weergegeven, de fysieke schade is - gelukkig - veel minder realistisch. Bomen, lantaarnpalen, bushokjes, brievenbussen, struiken en vangrails vliegen gewoon alle kanten op wanneer je beslist ze omver te knallen in plaats van ze te ontwijken.

Wel kan je op die manier flink wat snelheid verliezen - zeker bij een tientonner als tegenligger die beslist dat hij midden in de nacht op het industrieterrein wil gaan laden en lossen en daarbij duidelijk niet op een illegale straatrace had gerekend. Gelukkig voelen de controls erg natuurlijk aan en kan je je auto in de meeste gevallen wel goed in hand houden en je stuurbewegingen corrigeren. Zeker wanneer je het driften wat onder de knie hebt zal een perfecte sliding in een haarspeldbocht een glimlach op je gezicht toveren van voldoening.

Cartooneske karakters

Het arcadegevoel overvalt je ook bij het nogal flauwe campagneverhaal: daarbij word jij als nieuweling in Palm City geïntroduceerd in het tuningwereldje van de stad waarin je je al racend moet opwerken. Aan de ene kant heb je de al bestaande undergroundscene die daar niet zo blij mee is, aan de andere kant staat de notoir corrupte politiemacht van Palm City die je het vuur aan de schenen probeert te leggen - al dan niet volgens het boekje. In het begin van de campagnemodus kan je kiezen uit een van de dertien - het moet gezegd: bijzonder cartooneske - karakters, maar die kan je op eender welk moment op een wonderbaarlijke manier weer inwisselen voor een ander, waarna je verder kan gaan alsof er niets gebeurd is. De campagnemodus is weliswaar een leuke afwisseling en biedt je enig houvast als beginneling, maar bevat voor de rest niet veel extra’s.

Naast het racen en het verhaal bevat Need for Speed: Heat nog een aantal kleine uitdagingen, die je naar analogie met de gewon races ‘s nachts of overdag kan uitvoeren en waar je dan ofwel reputatie of geld voor krijgt. Het zijn leuke en soms absurde extraatjes voor het afvinklijstje waardoor je je niet snel gaat vervelen: denk aan om ter verste jump-challenges, zoektochten naar graffititags, vrijwillig op de camera van de flitspaal gaan, billboards met daarop politieboodschappen kapot rijden en - jawel - roze flamingo’s zoeken.

Samengevat is Need for Speed: Heat een van de meest geslaagde titels uit de franchise van de laatste jaren en zal het je als arcadeliefhebber heel wat spelplezier bezorgen. De visuals zijn bij momenten verbluffend mooi, en wie wil kan zich urenlang uitleven in het uitzoeken van de juiste auto en de perfecte tuning in  de bijzonder uitgebreide catalogus. Het is echter geen pure racer zoals Gran Turismo of de Forza Motorsport-reeks (en claimt dat ook niet te zijn). Ook het bij momenten oneerlijke AI-systeem waarbij de politie je het leven wel erg zuur maakt, kan frustrerend zijn.

Gespeeld op PS4.