'Hotline Miami 2' heeft geen schrik om stout te zijn
De videogame-industrie herbeleeft - nee, fêteert - haar baldadige apenjaren met 'Hotline Miami 2: Wrong Number', een game in retrographics die de gewelddadige spirit van de eerste 'Grand Theft Auto'-games terug op het scherm tovert. En daar nog feestelijk een schepje bovenop doet.
Als 'Hotline Miami 2: Wrong Number' pakweg in 1985 op de markt was gekomen, een effect waarop de game in zijn visuele presentatie duidelijk mikt, was de kans groot dat hij bij grote winkelketens uit het rek zou zijn verbannen. Maar dit is gelukkig 2015, niemand heeft nog zin in de grote videogame-geweldcontroverses van de afgelopen twee decennia, en het retrojasje waarin deze game werd gestoken is zo aandoenlijk dat het al het - soms zware - geweld neutraliseert. En dus kun je in deze game op je pc of PlayStation-console naar hartenlust personages neermaaien met zware oorlogswapens of aan tripjes hakken met een scherp slagwapen, en overlevenden die zieltogend over de vloer krieuwelen de schedelpan intrappen. Het gepixelliseerde bloed spuit weelderig over de vloer. In een scène aan het begin van de game - een die uitschakelbaar is voor wie ze liever niet wil zien - is er zelfs een verkrachting in het spel.
Die laatst genoemde scène bezorgde 'Hotline Miami 2: Wrong Number' alvast een hoop controverse voordat de game uitkwam, en wellicht niet onterecht gezien het wel erg gewaagde onderwerp dat ermee wordt aangeraakt (voor alle duidelijkheid: seksueel geweld is ook nog steeds 'touchy' in films). Maar het is een gebeurtenis waar het verhaal van de game een duidelijk moreel standpunt tegenin neemt, en doorheen de loop van het spel neemt de speler ook de rol van aarsschoppende vrouwelijke hoofdpersonages op. Laat je namelijk niet bedotten door de presentatie van de game, die lijkt alsof hij evengoed op een Commodore 64 had kunnen worden gelanceerd: 'Hotline Miami 2: Wrong Number' is een weids misdaadepos met liefst negen verschillende protagonisten, die elk hun eigen schiet- en vechtvaardigheden hebben en wier persoonlijke histories door elkaar worden geweven in een complexe plot.
Maar de kern van 'Hotline Miami 2: Wrong Number' blijft frenetiek, bikkelhard en - kom, we zijn volwassenen onder elkaar - lekker spelend geweld, waarbij je je hoofdpersonages door de plattegrond van verscheidene gebouwen bestuurt in het bovenaanzicht van de twee eerste 'Grand Theft Auto'-games en tegenstanders moeten worden beslopen of - al dan niet in groep - worden neergekogeld. De besturing van de game loopt betrekkelijk vlot met de twee duimsticks van de controller (we testten de game op de PlayStation Vita en PlayStation 4, maar hij is ook verkrijgbaar voor PS3, pc en Mac), en de actie komt recht uit klassieke 'run-and-gun'-schietspelletjes à la 'Commando', maar het unieke aan het speldesign van 'Hotline Miami 2' is het puzzel-element. Je begint de meeste etages van de gebouwen die je binnenvalt met je blote knuisten, en moet dus eerst een gewapende tegenstander zien dood te meppen voordat je met schietgeweertjes aan de slag kunt. En ook daarna loop je niet ver zonder een beetje tactisch inzicht: het is altijd een kwestie van uit te vissen welke kamers je eerst gaat binnenstormen, welke wapens je gaat gebruiken en waar je je daarna gaat verschansen, want geweerschoten lokken ook de aandacht van tegenstanders in nabije vertrekken.
Het verleent 'Hotline Miami 2' de bitse dynamiek van misdaadfilms uit het tijdperk dat de game verbeeldt, zoals 'Scarface' en 'Carlito's Way': ook daarin was de protagonist geen onkreukbaar éénmansleger (één schot in deze game kan je fataal zijn), maar moest hij tijdens schietpartijen de omgeving als een wapen gebruiken. 'Hotline Miami 2' trekt die vibe nog wat verder dan zijn voorganger uit 2012 door de omgevingen een pak groter (en dus per definitie moeilijker te doorkruisen) te maken, maar de toegenomen energie die vanuit deze sequel pulseert komt nog van andere bronnen. Over de omstandigere plot hebben we het al gehad, maar er is ook de dreunende elektronicasoundtrack, die wonderlijk goed samenvalt met de pixelgraphics en je urenlang in het spel houdt. 'Hotline Miami 2: Wrong Number' is een driftig niemendalletje, dat alleen maar uit de constant uitdijende 'indie'-scene kon voortspruiten.
