'Helldivers' is 'Diablo' met machinegeweren

Heel wat spelers laten downloadbare titels op de PlayStation Store feestelijk passeren. Bij minstens eentje uit het recente aanbod is dat sneu: het kostelijke 'Helldivers' levert namelijk zo'n uitzinnig maar solide amalgaam van verschillende gamestijlen - 'Diablo met machinegeweren' komt het dichtst in de buurt - dat je er snel de uren mee zult zien wegglijden.

Denk 'Diablo', maar dan in een SF-kleedje. Met een forse dosis van het klassieke speelhallenschietspel 'Commando'. Maar ook met een scheutje 'XCom' erin. En de visuele stijl van Paul Verhoevens pulpfilmklassieker 'Starship Troopers'. Zelfs een klein druppeltje 'Guitar Hero'. Maar dan liefst te spelen in co-op, samen met drie andere spelers. 'Helldivers', een downloadbare PlayStation-game die je met één aankoop zowel op de PlayStation 4 als de PS3 en de PS Vita kunt spelen, levert een breedvoerige mix van verschillende speelstijlen, maar de naadloze manier waarop de Zweedse studio Arrowhead ze aan elkaar heeft gelast maakt er tegelijkertijd een compleet nieuwe game van. Je kruipt in de rol van een Helldiver, een elitesoldaat die de onder een militaire dictatuur gebukt lopende (en tot 'Super Earth' herdoopte) planeet Aarde moet beschermen tegen oprukkende aliens van drie verschillende rassen. Dat gebeurt in missies waarbij je landt op het oppervlak van een planeet, en je daar met je machinegeweer de strijd aangaat tegen massale zwermen vileine aliens.

Op het eerste gezicht lijkt 'Helldivers' vooral op een klassieke 'run-and-gun'-shooter, zoals speelhallenklassieker 'Commando' dus, waarin je je personage vanuit bovenaanzicht bestuurt, welgemikte geweersalvo's afvuurt, en granaten gooit naar grote drommen tegenstanders. Maar al snel merk je dat er meer aan de hand is: er is een (soort) XP-systeem, waarin je personage meer en meer evaringspunten krijgt, er moeten dingen worden verzameld, en je wapens kunnen van een 'upgrade' worden voorzien. Maar het gaat nog verder: door alleen grote meutes vijanden neer te knallen met je machinegeweer geraak je er gewoon niet. Tijdens de missies is er een tactisch element in het spel, met een extra bevoorradingscapsule en stationaire mitrailleurs die je kunt inroepen, dat je zelfs in de missies met de allerlaagste moeilijkheidsgraad nodig hebt om levend uit de strijd te geraken. Die noodzaak aan tactisch inzicht, en het feit dat je personage een persoonlijke groei doormaakt, zijn de belangrijkste redenen waarom we 'Helldivers' in onze huiskamer onthaalden als een onverwachte knaller.

Maar er valt nog meer te zeggen voor deze intrigerende game. Dat er ook nog een strategische bovenlaag is boven de tactiek en de actie op het veld, bijvoorbeeld: vanuit je ruimtebasis overschouw je de militaire progressie van je eigen troepen en die van de drie vijanden, en zet je missies in waar die strategisch het meeste steek houden. Visueel is de game eveneens - ondanks zijn eenvoudige opzet - een plaatje, met scherp afgelijnde personages en objecten, een puik gebruik van schaduwen, en een warm kleurenpalet in de decors. De game trakteert je ook geregeld op een verrassing. Wanneer je 'Helldivers' bijvoorbeeld in co-op speelt met meerdere spelers (aan te raden overigens), is er het risico dat je elkaar met 'friendly fire' bestookt. De makers deden op ieder niveau hun best om de platgetreden paden van gamedesign te mijden: om een van je tactische elementen uit te zetten moet je eerst een pijltjestoetsencombinatie indrukken, ook in het heetst van de strijd, en een personage dat wordt overrompeld kun je altijd in leven houden door pijlsnel op de X-toets te hengsten. 'Helldivers' is, kortom, een speciaal gevalletje, en dat soort games moet af en toe eens de revue passeren.