'Infamous: First Light' is snel opgebrand
Dat heel wat 'Infamous'-spelers zaten te wachten op een uitbreiding van de PS4-aflevering 'Second Son', dat valt niet tegen te spreken. Dat het hoofdpersonage deze keer een sympathiek nevenpersonage uit de originele game is, lijkt evenmin een slechte zet. En toch. Het korte, oninteressante 'Infamous: First Light' wordt geen lichtpuntje in de reeks.
Radioactieve spinnen hebben we al gehad, goddelijke of buitenaardse interventie ook, mutatie en genetische manipulatie eveneens. Maar een superheld die krachten krijgt van neonlichten? Dat was het lot van de groezelige 'urban' superhelden uit de game 'Infamous: Second Son', die eerder dit jaar op de PlayStation 4 verscheen en een bescheiden succesje werd. De plot was overtrokken en de balans soms een beetje zoek, maar de gameplay was bij momenten onweerstaanbaar: zeker op het moment waarop Delsin Rowe, je tegen het einde van de game met liefst viér superkrachten behepte personage, zijn volledige arsenaal ter beschikking had, voelde je de oppermacht in je vingers.
Dat de game op zijn minst een downloadbare uitbreiding zou krijgen, lag in de lijn der verwachtingen. Maar het had iets meer mogen zijn dan 'Infamous: First Light', een prequel op de originele game met vrouwelijk nevenpersonage Abigail 'Fetch' Walker in de hoofdrol, de deerne die Rowe zijn neonkrachten gaf. Fetch was best een negatieve randfiguur uit de game, maar van dat soort figuren de dragende figuur maken in hun eigen verhaal is meestal wat je net niét moet doen. Zeker wanneer het zo summier is als 'Infamous: First Light'. De makers zeggen dat je met deze downloadbare uitbreiding vier à vijf uur nieuwe gameplay krijgt, maar reken maar eerder op drie tot vier uur: dat vijfde krijg je misschien afgeklokt wanneer je echt alle uitdagingen, ook de niet-verhalende, aangaat. De verhaallijn die je moet doorworstelen is vaardig geschreven, maar mist de epiek die je van een echte superheldengame mag verwachten. En door de nogal nauwe keuze van superkracht blijft een groot stuk van het decor in het ersatz-Seattle uit de originele game onaangeroerd.
Die starre focus op neonkrachten is ook een van de zwakke punten in de game. Toegegeven: als Delsin Rowe in 'Second Son' bleven we redelijk lang hangen bij de neonkrachten, omdat die je tegelijkertijd snel van punt A naar B brachten in de open gamewereld, en ook nog redelijk efficiënt waren tegen tegenstanders. Vooral de momenten waarin je letterlijk tegen hoge gevels op koerst, bijna aan de snelheid van het licht dat je hebt geabsorbeerd, blijven ook in 'First Light' spectaculair. Maar het is tegelijkertijd de vaakst gebruikte èn saaiste superkracht uit de originele game. Dat de makers er voor deze game nieuwe gameplay-elementen aan hebben toegevoegd, zoals wolkjes neon die je nog een snelheidsboost geven, doet daar niets aan af. Integendeel: je interesse in 'Infamous: First Light' is allang opgebrand voordat je de korte queeste hebt doorgespeeld. En dat extra uur dat je dààrna nog rest in de game, kijk je maar wat tv.
