'Kentucky Route Zero' is een game over de kleine man
In de meeste videogames is je hoofdpersonage een held die groter is dan het leven zelf: een getrainde supercommando, een stervoetballer, een doortastende crimineel. In het minst spectaculaire geval, zoals bij 'The Sims', gaat het om een saaie middenklasser. En de schooiers dan, de lijdende zielen, de verschoppelingen? Die hebben sinds kort ook hun eigen game, met de intrigerende 'indie'-titel 'Kentucky Route Zero'.
Verwacht geen vuurwerk van 'Kentucky Route Zero', een episodische game voor pc of Mac waarvan onlangs de derde en middenste aflevering werd gelanceerd. Niet van de graphics, want die zijn gestileerd maar doodeenvoudig, met een 'gepixelliseerd' uiterlijk dat weg lijkt gelopen uit twintig jaar oude adventuregames. Ook op gebied van gameplay moet je geen geknetter verwachten. Het is een zogeheten 'point-and-clickgame', waarbij je hoofdpersonage interageert met objecten in zijn omgeving die je als speler aanklikt, maar de makers zijn niet geïnteresseerd in het verzamelen van objecten voor later gebruik in een inventaris, of in het leveren van hersenkrakende logische puzzels: wanneer je bijvoorbeeld het wachtwoord van een computer probeert te achterhalen, volstaat het om drie zinnen te kiezen die volgens jou samen passen in een gedicht.
'Kentucky Route Zero', een game over een ondergrondse snelweg waarlangs de minderbedeelden, de verschoppelingen, de werklozen en de zwervers zich een weg onder het Appalachengebergte door zoeken, is een spel waarin de taakgerichtheid van een doorsnee commerciële game geen plaats heeft. De game geeft je keuzes, zowel in de dialoogopties die je kiest als in de richting die je je hoofdpersonage Conway laat uitgaan, die geen consequenties hebben: soms kies je zelfs antwoorden in een conversatie waarvan je de context niet eens kent. Alleen het exploreren van je eigen karakter en empathie is belangrijk in deze game. Dat merk je ook in de visuele sfeer: de duistere silhouetten en schaduwen van de decors en personages geven 'Kentucky Route Zero' een schuwe, mistroostige menselijkheid, waarin het voor één keer niet om winnen gaat, maar om sympathie opbrengen voor degene die heeft verloren.
Het klinkt misschien allemaal erg hovaardig en geaffecteerd, maar probeer de game zelf maar eens. Het is een betoverend staaltje hartverwarmende, interactieve kunst, en tegelijkertijd een duistere parabel over het Amerika van na de recessie, waarin de tegenstelling tussen de winnaars en verliezers scherper dan ooit is. Het is een game waarin je, via de personages die je bestuurt, de hand reikt naar de nevenpersonages die uit de boot zijn gevallen, en je via de conversatiekeuzes die je maakt inleeft in hun dagelijkse strijd om relevantie. Neem er je tijd voor, want het trage vertelritme van 'Kentucky Route Zero' is er een dat je, als je moderne games speelt, niet meer gewend bent. En laat je evenmin afschrikken door de povere visuele pracht: HD-graphics in een titel als deze waren een halsmisdrijf tegen dit medium geweest.
