'Murdered: Soul Suspect' speurt niet ver genoeg
Het was al van 'L.A. Noire' geleden dat we nog eens een deftige detectivegame op de console konden spelen. 'Murdered: Soul Suspect', waarin je als pas overleden flik het mysterie rond je eigen moord moet zien op te lossen, kreeg een goeie voorzet wat verhaal en sfeer betreft, maar kopt hem ernaast in zijn gameplay.
Het is detective Ronan O'Connors beste dag niet in 'Murdered: Soul Suspect': de flik staat aan het begin van de game op het punt om een seriemoordenaar te vatten die de straten van het stadje Salem, Massachusetts onveilig maakt, maar moet dat bekopen met zijn leven: het booswicht gooit hem door een raam van de derde verdieping naar buiten, en jaagt hem voor de zekerheid nog eens zeven kogels door zijn wammes op straat. Geen klein beetje dood dus. Maar toch krijgt hij de kans om achter de moordenaar aan te gaan: zijn geest blijft hangen in het Limbo tussen onze wereld en die van Gene Zijde, en dat geeft hem een paar nieuwe mogelijkheden om het fijne in de zaak te weten te komen.
Zo kan hij binnendringen in mensen hun hoofd om hun gedachten te lezen, hen onderzoeksdaden te doen plegen in zijn plaats of gewoon door hun ogen te kijken. Er kan door muren worden gewandeld, tenzij door buitenmuren: die zijn - dit is Salem, remember, van de heksen - namelijk gezegend als bescherming tegen bovennatuurlijke bezoekers. Een hele rimram aan nieuwe mogelijkheden zijn de jouwe, maar de game doet er nèt iets te weinig mee: de procedure die de verhaallijn van de game vooruitstuwt behelst in essentie gewoon het wegvinken van een paar nummertjes, en het punt waarop je de bewijsstukken bij elkaar brengt - de 'deductie' - laat je keuzes zonder noemenswaardige consequenties maken.
En dan is er de volstrekt overbodige poging om nog wat actie toe te voegen aan de game: je confrontaties met gedrochten uit the 'Dusk', een plaats in het hiernamaals waar je écht niet wilt terechtkomen, en die alleen kunnen worden uitgeschakeld door ze langs achteren aan te vallen. Het is een onhandige manier om wat ritme in een game te brengen die dat laatste mist in de kern van zijn gameplay. Bijzonder jammer, want de personages waren donders geloofwaardig, de plot neemt de nodige scherpe bochten, en het menselijke verhaal achter de game zit - hoewel het geen thematische vetpot is - prima in elkaar.
