Oogstrelende ‘MIO: Memories In Orbit’ is eerste echte indieklepper van het jaar
Na de eindejaarsdrukte is de traditioneel kalmere periode aangebroken wat gamereleases betreft, maar dat wil niet zeggen dat er geen pareltjes te rapen vallen. De gloednieuwe metroidvania ‘MIO: Memories In Orbit’ is al meteen zo eentje: een uiterst stijlvolle actieplatformer die je uit de winterblues zal sleuren.
KIJK. De lanceertrailer grijpt je meteen bij je nekvel
‘MIO’ speelt zich af in een verlaten ruimteschip, waar je als de kleine robot Mio op onderzoek moet naar wat er nu juist aan de hand is. Het verhaal is, zoals in zoveel indiegames van dit genre, eerder vaag en zweverig, maar het geeft de gameplay van ‘MIO’ wel een goede kapstok. Het ruimteschip waarin je je bevindt, is immers een gigantische ark die uit verschillende biomen bestaat. In elk van die gebieden moet je een zogenaamde Pearl — zeg maar een robotconciërge — herstellen, in de hoop het schip weer draaiende te krijgen.
Om dat doel te bereiken, is ‘MIO’ opgebouwd als een oerklassieke metroidvania. Dat betekent dus beginnen met amper vaardigheden en hulpmiddelen, stukje bij beetje je weg doorheen de steeds groter wordende kaart zoeken en gaandeweg meer en meer moves en technieken vrijspelen. Het is al duizend keer eerder gedaan, maar het blijft een gesmaakt recept.
Speuren naar het aha-gevoel
De nadruk ligt in ‘MIO’ ook echt op het verkennen van de wereld. Zelfs wanneer je op de kaart kan zien waar je volgende bestemming zich bevindt, is het pad daar naartoe maar zelden rechtlijnig. Het spel is karig met info, dus je zal alle hoeken en kanten van de kaart moeten uitkammen om je doelen te bereiken. Soms kan het frustrerend zijn als je een hele tijd lijkt vast te zitten, maar het aha-gevoel wanneer je dan toch eindelijk die ene doorgang vindt: dát is waar een goede metroidvania om draait.
Uiteraard wordt die uitgebreide wereld ook bevolkt door vijanden, in dit geval minder sympathieke robots. En hoewel het verkennen en platformen de belangrijkste ingrediënten zijn van ‘MIO’, zijn de gevechten meer dan zomaar een bijzaak. Mio beschikt aanvankelijk over een beperkte aanval, maar al gauw ontmoet je Mel, de winkelrobot, die je voor de juiste prijs van handige upgrades kan voorzien. Een langere aanvalscombo, een grotere gezondheidsmeter, sterkere aanvallen… het enige nadeel? Omdat Mio maar een klein robotje is, is er ook maar beperkte ruimte om upgrades te installeren en zal je dus moeten kiezen wat er wel en niet bij je speelstijl past.
Toegankelijk vechten
Wat gevechten en de bijhorende moeilijkheidsgraad betreft, kan je anno 2026 natuurlijk niet langs de vergelijking met het recent uitgebrachte ‘Silksong’. Op het eerste gezicht lijkt en voelt het vechtsysteem in ‘MIO’ dan ook vergelijkbaar met dat van de langverwachte ‘Hollow Knight’-opvolger, maar er zijn gelukkig aanzienlijke verschillen. Zo is ‘MIO’ veel toegankelijker, met een weliswaar geleidelijk stijgende moeilijkheidscurve, maar nooit met de vaak tot rondvliegende controllers leidende frustratie die sommige passages in ‘Silksong’ durfden uitlokken.
Ook kan je in het optiemenu aanvinken dat de tussen- en eindbazen brozer worden wanneer je ervan verliest. Zo krijg je bij elk baasgevecht steeds een iets grotere kans om als overwinnaar uit de bus te komen, zonder meteen de uitdaging helemaal weg te nemen. Een elegante oplossing, die hopelijk door meer genregenoten zal worden opgepikt.
Oogstrelend en melancholisch
Het belangrijkste en meest opvallende element van ‘MIO’ is tot nu toe echter nog onbesproken gebleven: het unieke en oogstrelende design. De wereld van ‘MIO’ zit niet alleen uitstekend doordacht in elkaar, met een organisch aanvoelend design dat niet alleen het spelplezier bevordert maar ook onlosmakelijk verweven is met de thematiek van het spel, alles ziet er ook fenomenaal uit. Elke achtergrond, elk gebied ziet eruit alsof je door een hypergedetailleerde tekening wandelt, met een kleurenpalet dat zo van het scherm spat.
Ook het geluid en de soundtrack slepen je moeiteloos mee in de dromerige, melancholische sfeer van de verlaten ark.
Besluit: 9/10
Het is nog maar januari, maar ‘MIO: Memories In Orbit’ maakt nu al kans om één van de allerbeste metroidvania’s van 2026 te worden. Het spel doet dan misschien weinig nieuws met de vertrouwde formule, maar wat het wel doet, doet het op elk gebied quasi perfect. Koppel dat aan een memorabele spelwereld en een prachtig audiovisueel design, en je hebt de eerste echte indieklepper van het jaar te pakken.
