Ook de tweede 'OlliOlli'-game loopt op rolletjes

De complexe gameplay van een skateboardspel gemixt met de eenvoud van een 2D-platformgame: het was vorig jaar het rake concept van de voor een habbekrats ontwikkelde downloaditel 'OlliOlli'. Een tweede game met meer levels en meer trucjes kon iedereen die de eerste game gespeeld heeft wel lijden: ziehier dus het even onvermijdelijke als welgekomen 'OlliOlli 2: Welcome to Olliwood'.

Skateboardsimulaties - zie Activisions langlopende 'Tony Hawk'-reeks, zie EA's spectaculaire 'Skate'-games - zijn qua appeal altijd beperkt gebleven tot een bescheiden maar fanatiek publiek, omdat de handelingen die erin worden nagebootst niet van de poes zijn. Wie van huis uit geen skatefanaat is, getroost zichzelf de moeite niet om de fysiek en technisch complexe vaardigheden die de games van je vergen in de vingers te krijgen. Met de sympathieke indiegame 'OlliOlli' bracht de Britse studio Roll7 vorig jaar eindelijk een skategame voor de massa, door het simulatie-element volledig buiten te kegelen en het te vervangen door de simpele gameplay van een zogeheten 'Runner'-game à la 'Canabalt' en een 2D-platformgame. Ook in 'OlliOlli 2: Welcome to Olliwood', de (iets) grotere, (iets) betere en (zeer) onvermijdelijke sequel, vallen nog zat puntjes, 'achievements' en trofeeën te verzamelen, en de trucs die je uithaalt zijn getrouw aan de hele skatecultuur (een 'Ollie', bijvoorbeeld, waaraan de titel refereert, is een truc waarbij de skater tijdens een sprong zijn board tegen zijn voetzolen laat plakken). Maar de basis van die hele gameplay draait nog steeds om de allereenvoudigste timing- en behendigheidsprincipes die ondertussen al zo'n veertig jaar de basis van videogames vormen.

Wat fans van de eerste game gepresenteerd krijgen met 'OlliOlli 2: Welcome to Olliwood', is in de eerste plaats gewoon méér 'OlliOlli'. De decors en de figuren zien er wat gepolijster uit, en de game kreeg het nogal arbitraire thema van de Hollywood-filmset opgespeld, maar wat in de eerste plaats opvalt is het grote aantal verschillende levels (vijftig, de tutorials en een reeks online-uitdagingen niet meegeteld) en de toename van het aantal obstakels binnen zo'n level. Zeker wanneer je halfweg de game komt zul je merken dat 'OlliOlli 2' een beetje moeilijker is dan zijn voorganger, maar ontoegeeflijk wordt de moeilijkheidsgraad nooit. Ook zijn er een aantal trucs bijgekomen: de 'Manual', bijvoorbeeld, die je toelaat om naast je stuntjes tijdens de sprong ook de landing (nog steeds een belangrijk element in de game) naar eigen stijl en voorkeur uit te voeren, en twee 'combo''s van trucs moeiteloos aan elkaar te rijgen.

Eens je in 'OlliOlli 2' mee bent wat behendigheid en timing betreft, is de stap naar een volledige beheersing van de game, en zelfs het obsessief  nastreven van zo veel mogelijk trucjes, echt niet zo groot meer. Je wordt snel een highscorejunkie in deze game, wat de herspeelbaarheid van de levels er alleen maar groter op maakt. De frictieloze besturing geeft je ook een hoop vrijheid, die dankzij de strakke choreografie van obstakels tegelijkertijd altijd stevig in de hand wordt gehouden door de designers van de game. De spectaculaire combo's die je kunt neerzetten in 'OlliOlli 2: Welcome to Olliwood' zijn alleen maar mogelijk dankzij de duimsticks van de PlayStation Vita (het toestel waarop we deze game recenseerden) en de PlayStation 4-controller, wat nog maar eens bewijst dat touchscreenbesturing het nooit zal halen van de opperste hanteerbaarheid die fysieke controls je bieden.