'Woolfe: The Red Hood Diaries' is een licht beschadigd meesterwerkje

'Woolfe: The Red Hood Diaries', van de Antwerpse studio GRiN, is een klein meesterwerkje waar hier en daar een hoek af is. Een gewaagd, bloedmooi, bekwaam ontworpen en lekker spelend passieproject, dat hier en daar alleen een beetje struikelt in de uitvoering. Maar dit is Belgisch, en - zeker gezien zijn lage prijs - zeker de kleine moeite van een download waard.

Je zou, om 'Woolfe: The Red Hood Diaries' te definiëren, met een tiental namen kunnen slingeren. De gameplay heeft evenredige flarden 'Child of Light', 'God of War', 'Trine', 'Uncharted' en 'Assassin's Creed' in zich. De sprookjes van Grimm zijn een duidelijke narratieve en visuele inspiratiebron. Tim Burton komt ook wel eens om de hoek piepen. Maar deze voor een habbekrats downloadbare platformgame is in de eerste plaats zijn eigen ding: een game met een psychologisch complex verhaal, dat teruggaat naar de prilste versies van het Roodkapje-volksverhaal voordat het een Grimm-sprookje werd. Een aanklacht tegen de machinaties van hebzucht en technologie. Een interactieve post-recessie-allegorie, zo je wilt, waarin de centrale slechterik (B.B. Woolfe, wie het Engels een beetje machtig is snapt 'm meteen) een graaiende grootindustrieel is die verantwoordelijk is voor het overlijden van hoofdpersonage Red Riding Hoods vader. En dan gaan de poppen - letterlijk - aan het dansen. De Kassatjok, om precies te zijn, want daar zie je de tinnen soldaten in een van de vroege levels van de game zich aan wagen.

Wat meteen in het oog springt aan 'Woolfe: The Redhood Diaries' is de bijzonder consistente visuele stijl. Dit is een van de mooiste games die op dit moment op de markt zijn, maar alleen als je snapt dat zoiets niet uitsluitend valt af te meten aan pixels en polygonen: het is vooral de gekozen vormgeving, die duidelijk uitvoerig gebeiteld en gekneed is tot het juist goed zat, en totdat alle elementen perfect in verhouding tot elkaar stonden. De opzettelijk haastige animaties spelen dat bovendien volledig in de kaart, en ook de gameplay levert precies de juiste impact. Red Riding Hood hakt tegenstanders in de pan met haar bijl, in een combatsysteem dat voor het merendeel weinig buiten de platgetreden paden loopt (hakken, hard hakken, rollen en magische aanvallen), maar slechts één onderdeel vormt in een heel raderwerkje van gameplay-elementen. Minstens even belangrijk is het platformwerk, dat zich in een - laat ons zeggen - 2,75-D-omgeving werd gegoten: de gameplay voltrekt zich voor het merendeel over een lineaire tweedimensionale omgeving, maar wanneer er in de diepte wordt gegaan is dat ook écht in de diepte. Puzzels brengen je soms terug naar plaatsen die je ettelijke schermen geleden hebt bezocht, zonder dat het de onverdroten lineaire vibe van de game stoort. En dan valt er nog een beetje te sluipen ook. Alles is strak gedesigned, van de bloedmooie achtergronden tot de vlotte besturing toe. Alleen het checkpointsysteem, dat je soms onnodig een lastige sequentie opnieuw doet spelen, kon nog worden bijgevezen.

Ook - en het deed écht pijn om dat te moeten vaststellen - schort er hier en daar iets aan de uitvoering. Je mist nèt iets te vaak een lastig sprongetje van platform naar platform, zonder dat het echt iets met je vaardigheid als speler te maken heeft. Zeker bij platformgames, waar iedere millimeter op het scherm telt, is de plaats waar je personage connectie maakt met het nieuwe object niet altijd even strak afgelijnd, en dat zorgt soms voor onnodige frustraties. Moeilijk mag, en dat is 'Woolfe' bij momenten ook zonder zich ervoor te verontschuldigen, maar de regels waarbinnen dat gebeurt moeten ook een beetje eerlijk zijn. Ligt dat aan het basisontwerp? Volgens ons niet: misschien zijn er net iets te weinig speeltests aan de lancering voorafgegaan. Ontsiert het de game? Geenszins: de unieke panache van dit sprookjesachtige mini-epos doet je uitzonderlijk veel met de mantel der liefde bedekken. Op heel wat momenten is 'Woolfe', door die lapsussen in de platformgameplay, een game waar je hartgrondig kwaad op wordt. Maar onverschillig laat hij je in geen enkel geval.