‘Reanimal’ is een pak volwassener, donkerder en enger dan ‘Little Nightmares’
Twee kinderen die moeten zien te overleven in een absurde, nachtmerrieachtige wereld waar ze constant achtervolgd worden door groteske figuren en ondertussen omgevingspuzzels moeten oplossen. Klinkt als een bekende premisse voor wie ooit een van de ‘Little Nightmares’-delen heeft gespeeld, maar dit is ‘Reanimal’. En ‘Reanimal’ is, ondanks de gelijkenissen, een heel ander euh… beestje.
Al van bij de eerste trailer voor ‘Reanimal’ was duidelijk dat dit wel uit de koker moest komen van Tarsier Studios, de makers van de eerste twee ‘Little Nightmares’-games. De eerste twee, want door een hoop juridische rompslomp werd het vorig jaar uitgekomen derde deel ontwikkeld door een andere studio, wat zich wel een beetje deed voelen in het eindproduct. Ondertussen werkte Tarsier gelukkig naarstig verder aan hun eigen spirituele opvolger, die meteen een pak volwassener, donkerder en vooral oprecht enger is dan ‘Little Nightmares’.
Dat komt vooral door de meer realistische insteek die ‘Reanimal’ hanteert. Waar ‘Little Nightmares’ zich steevast in duistere fantasiewerelden afspeelde, is de setting van ‘Reanimal’ veel meer herkenbaar. Uiteraard worden die decors nog steeds bevolkt door volstrekt onrealistische creaturen, maar ook de monsters die je op de hielen zitten zijn niet te vergelijken met de Tim Burton-achtige wezens die je in ‘Little Nightmares’ mocht verwachten. ‘Reanimal’ trekt volop de griezelkaart met onder andere lege huiden die plots tot leven komen en, zoals de titel en de cover al doen vermoeden, natuurlijk steeds gruwelijker ogende dieren allerhande. De horror stopt echter niet bij het ontwerp van de monsters, maar zit ingebakken in elk onderdeel van het spel. Zonder spoilers: op een bepaald moment moet je voor een puzzel iets met een oogbol doen dat zonder verpinken naast het meest beruchte moment uit ‘Dead Space 2’ kan staan.
Alles baadt dan ook in een niet-aflatende, bedrukte sfeer van ellende en aftakeling, die zeker naar het einde toe ronduit deprimerend wordt. Dat klinkt niet meteen uitnodigend, maar het werkt perfect om je als speler mee te nemen in een neerwaartse spiraal, ondersteund door een beklemmende soundtrack en schimmige maar indrukwekkende grafische effecten. De beste omschrijving is bij momenten nog ‘Silent Hill’ voor kinderen, maar dan eigenlijk totaal niet geschikt voor kinderen.
Vertrouwde gameplay
De gameplay voelt ook meteen vertrouwd aan voor ‘Little Nightmares’-veteranen, maar bevat toch af en toe een leuke nieuwigheid. Het merendeel van het spel bestaat, zoals vanouds, enerzijds uit platformen en puzzels oplossen en anderzijds uit intense achtervolgingen. Beide delen wisselen elkaar goed af, en de spelwereld is zodanig opgebouwd dat de uitdagingen nooit onoverkomelijk of onlogisch zijn. En net als je denkt dat je het ritme helemaal doorhebt, gooit het spel plots een verrassing in je schoot, waardoor het nooit saai of voorspelbaar wordt.
Verspreid doorheen de wereld zijn er, zoals het hoort in het genre, ook verschillende verzamelobjecten te vinden voor spelers die van het geijkte pad afwijken. Sommige daarvan zijn interessant, zoals de concepttekeningen die je kan vrijspelen en de doodskisten die je een speciaal einde opleveren.
Daarnaast vind je achter hoek en kant ook een waaier aan (dieren)maskers die je de twee hoofdpersonages kan opzetten, maar meer dan een aangepaste look leveren die helaas niet op. Buiten de obligate trophy is er dus eigenlijk geen reden om ernaar op zoek te gaan, wat een beetje jammer is. Gezien het dierenthema dat doorheen het hele spel loopt, zou je verwachten dat elk masker je misschien een andere kracht of vaardigheid zou geven, wat meteen ook veel meer zou prikkelen om ze allemaal te verzamelen.
Eén echt minpunt
Dat thema is dan misschien wel duidelijk, het eigenlijke verhaal van ‘Reanimal’ baadt in metaforen en vraagtekens. De schaarse tussenfilmpjes en gesproken dialogen lichten telkens maar een piepklein stukje van de sluier op. Naarmate het spel vordert, begint het een en ander duidelijk te worden, maar dan, nét wanneer je denkt dat alle puzzelstukjes in mekaar gaan vallen, is het plots voorbij.
En dat is eigenlijk het enige echte minpunt van ‘Reanimal’: het spel is wel erg kort. Ja, er is een ‘New Game+’, wat de herspeelbaarheid ten goede komt, en de prijs is ook wat zachter dan die van grotere titels, maar net omdat de sfeer en gameplay zo sterk zijn uitgewerkt, blijf je na amper vier à vijf uurtjes toch wat op je honger zitten.
Besluit: 9/10
‘Reanimal’ is, ondanks de korte lengte, een knappe evolutie geworden van een formule die de makers van ‘Little Nightmares’ na twee delen op punt hadden gesteld. Volwassen thematiek, een gitzwarte sfeer en momenten van pure gruwel komen samen in een audiovisueel prachtig vormgegeven puzzelplatformer die je bovendien met z’n tweeën samen in de zetel kan spelen.
