Recensie 'Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm Generations'
De animereeksen 'Naruto' en opvolger 'Naruto: Shippuden' kan je op verschillende manieren bekijken. Je kan ze beschouwen als domme tekenfilms met gekke mannetjes die altijd vechten, of wat dieper kijken en opgaan in de meer universele verhalen rond vriendschap, volharding en volwassen worden.
De keuzes die hoofdpersonage Naruto moet maken over vergiffenis en wraak kan je zelfs betrekken op pakweg het conflict in Israël en Palestina. Geweld leidt immers tot meer geweld, een vicieuze cirkel waardoor er nooit vrede kan komen. Dat is een van de rode draden doorheen de reeks, waarvan recent het spel 'Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm Generations' - wie verzint in godsnaam die titels? - verschenen is.
Verbeteringen
Ook dat spel kan je op verschillende manieren bekijken. Puur als vechtgame is het bijna hetzelfde als de vorige twee 'Ultimate Ninja Storm'-games, al is de actie nog iets gepolijster en dus beter. De animaties bij de speciale moves durfden zeker in de eerste 'Ultimate Ninja Storm' veel te lang te duren, maar daar is nu geen sprake meer van. Het ontwijken van aanvallen door te teleporteren is bovendien nog beter uitgewerkt, waardoor de confrontaties aangenamer verlopen dan in de voorgangers.
Rare vogels
Tot zover het goede nieuws, want de makers van het spel zijn rare vogels. Ze hebben namelijk enerzijds voor de verhaalmodus veel rekening gehouden met alle punten waar gamers kritiek op hadden in de vorige game, zoals dat saaie objecten verzamelen, het duffe babbelen met dorpelingen of het nukkige camerastandpunt terwijl je je begaf van het ene gevecht naar de andere opdracht. Die dingen zijn allemaal weg in de verhaalmodus van 'Generations', waarin je de erg bondig samengevatte levensloop van verschillende personages kan herbeleven. Anderzijds hebben de makers daar helemaal niets voor in de plaats gezet, mogelijk met het idee "dat het toch nooit goed is"?
Weinig afwisseling
De enige onderdelen waarin je dus controle hebt over een personage, zijn de gevechten. Daarnaast heb je enkel vrij verzorgde intermezzo's met tussenfilmpjes en voorbijkomende foto's met een vertelstem. Daardoor verliest het spel een pak afwisseling, en de fors samengevatte verhalen van de personages maken het ook moeilijk je in te leven in hun verhaal. Bovendien zijn uit de gevechten zelf ook nog een hoop dingen verwijderd. Weg zijn de grote bossfights! Weg zijn de onderdelen waarin je snel bepaalde toetsencombinaties moest indrukken. Niet dat we daar nu zó rouwig om zijn, maar dat alles samen maakt dat 'Generations' wel veel van hetzelfde biedt. Gelukkig zeggen de personages na elk gevecht wel iets anders.
De 'maar'
Hier zijn we dus weer met dat typische 'het is zeker geen slecht spel, mààr...' Altijd weer die 'maar', en telkens weer dat afwegen van 'het hangt ervan af wat je verwacht van de game.' Want fans van Naruto die enkel (al dan niet online) willen vechten zonder vervelende tussenopdrachten zullen wel gebaat zijn met de nieuwe formule, en het spel mogelijk geweldig vinden. De game bevat bovendien erg veel personages, en hun speciale bewegingen zien er echt super uit. Wie zijn of haar actie echter toch liever kruidt met een meer uitgewerkte en meeslepende verhaalmodus, laat 'Generations' misschien beter liggen.
