Recensie 'Binary Domain': slechte uitwerking van goede ideeën
'Binary Domain' is de eerste game van de nieuwe Japanse gamestudio Yakuza. De studio rond Toshihiro Nagoshi is vorig jaar opgericht om de vechtgame Yakuza nieuw leven in te blazen. 'Binary Domain' is echter niets meer of minder dan een shooter, en het valt af te wachten of ze bij Yakuza beter bij vechtgames blijven of niet.
Deze game speelt zich af in een futuristisch Tokio. Het is 2080 en de opwarming van de aarde heeft ervoor gezorgd dat er veel minder bewoonbaar land overblijft. De rijken hebben zich dan ook in de bovensteden gevestigd, terwijl de armen het in lager gelegen delen moeten zien te rooien. Technologische ontwikkelingen hebben er dan weer voor gezorgd dat de mens in staat is om robots te vervaardigen die niet van een mens te onderscheiden zijn. Sommige van die robots weten zelf niet eens dat ze geen echte mensen zijn. Dat alles lijkt toch wel veel op 'Battlestar Galactica', de tv-serie waar het thema 'mens-vs-robot' centraal staat.
Nu, volgens nieuwe wetten is het niet verboden om robots te produceren, zolang ze maar niet op mensen lijken. Uiteraard gebeurt dit wel, en wanneer er zo'n robot in de Verenigde Staten opduikt, is het hek van de dam. Jijzelf, ene Dan, moet een internationaal team leiden dat in Tokio op zoek moet gaan naar de maker van die robot.
Jij moet dus een team leiden, en in een team draait alles om vertrouwen. Aan de hand van je eigen acties zullen je teamleden meer of minder vertrouwen in je krijgen. In theorie zou dat moeten leiden tot betere assistentie van je teamleden, maar in de praktijk is er bijna geen verschil te merken. Meer zelfs, het maakt zelfs amper uit of je überhaupt teamleden bijhebt. Je mag dan wel kiezen wie je per missie meeneemt, want ze hebben ieder speciale kwaliteiten, maar uiteindelijk lijkt het alsof geen enkele soldaat zijn diploma van scherpschutter heeft gehaald.
Een tweede goed idee met een slechte uitwerking zijn de zogenaamde 'voice commands'. Het spel heeft namelijk spraakherkenning, en met commando's zoals 'cover', 'hold' en 'charge' kan je instructies door je microfoon schreeuwen. Spijtig genoeg werkt de stemherkenning gebrekkig, en nochtans is onze kennis van de Engelse taal niet zo slecht. Ook maakt het amper iets uit of je nu wel of niet een opdracht geeft, waardoor deze functie al snel zijn nut verliest. Op zich komt het er steeds weer op aan om zelf alle vijandige robots neer te knallen.
Er bestaat ook een multiplayer in 'Binary Domain', maar veel valt daar niet over te zeggen. Van originaliteit is er namelijk geen sprake, al moet dat niet altijd slecht zijn. Beter goed gepikt dan slecht bedacht, wordt wel eens gezegd. Bij de multiplayer van deze game is er echter weinig zelf bedacht en nog minder goed gepikt. Met andere woorden: in tegenstelling tot de singleplayer kon het onlinegedeelte helemaal niet boeien.
Conclusie
De singleplayer van het spel kan goed genoemd worden. Vooral het verhaal is leuk, en ook het systeem met vertrouwen en de voice commands zijn leuk bedacht. Spijtig genoeg liet de uitwerking te wensen over, waardoor je daar toch wel met een wrang gevoel achterblijft. Maar het uit elkaar knallen van robots blijft leuk, waardoor je de gebrekkige uitwerking van sommige ideeën wat uit het oog verliest. Zo is de singleplayer een verademing in vergelijking met de multiplayer, die er net niet voor zorgde dat we dit spel een onvoldoende gaven.
