'Rogue' is de betere 'Assassin's Creed' van dit najaar

Een verhaal met duistere kantjes, een geloofwaardig hoofdpersonage, een obscure maar interessante periode in de wereldgeschiedenis, vertrouwde maar vlijmscherpe actiegameplay: met 'Assassin's Creed: Rogue' levert Ubisoft een 'vintage' brok geschiedkundig verantwoord entertainment af, die de Amerikaanse cyclus van de 'Assassin's Creed'-reeks op een verrassende manier afrondt.

We hielden, voordat we de games in onze console floepten, ons hart vast voor 'Assassin's Creed: Rogue', en waren vrij zeker van 'Assassin's Creed: Unity'. Zaten wij er dus eventjes naast: terwijl het voor PlayStation 4 en Xbox One gemaakte 'Unity' naarmate de speeluren vorderden als een mislukte flan in elkaar stuikte, bleef 'Rogue' (PlayStation 3 en Xbox 360) tijdens onze speelsessie verbluffend stevig overeind. Het kan dus verkeren: terwijl de stap naar de 'next gen', om het in het boeventaaltje van de videogame-industrie uit te drukken, volgend jaar goeddeels zal moeten worden overgedaan, sloot de 'last-gen'-reeks af met deze waardige epiloog, die een hoop losse eindjes aan elkaar rijgt. 'Rogue' introduceert een bijzonder interessant nieuw personage, de assassijn Shay Patrick Cormac, die tegen het decor van de Zevenjarige Oorlog (1754-1763) gedesillusioneerd en verraden wordt door de orde waartoe hij was toegetreden, en dan maar voor de andere ploeg - jazeker: de Tempeliers! - gaat werken. Zijn verhaal brengt je naar de oostkust van het huidige Canada, de Great River Valley en de gebuurte van New York, waar het Franse en het Britse rijk in een bitse oorlog met elkaar zijn verwikkeld over het eigendom van de nieuwe kolonies. Maar de game brengt vooral een aantal voorgaande delen van de 'Assassin's Creed'-saga op een handige maar geloofwaardige manier bij elkaar.

Eigenlijk heeft 'Rogue' nog het meeste weg van 'Revelations', het 'Assassin's Creed'-deel uit 2011: ook daar werd niet alleen een trilogie afgesloten, maar sloeg de game ook een brug naar de allereerste 'Assassin's Creed'. In de plot van 'Rogue' gebeurt precies hetzelfde: Cormac komt tijdens zijn omzwervingen zowel de oudere Assassijn Adéwalé uit 'Assassin's Creed IV: Black Flag' als een iets jongere versie van Tempeliersbaas Haytam Kenway uit 'Assassin's Creed III' tegen, zodat de verhalen van die twee tijdperken (de gouden dagen van de zeepiraterij in de Caraïben en de Amerikaanse Revolutie) in dit deel mooi een brug naar elkaar slaan. Tegelijkertijd wordt er stevig gerefereerd aan gebeurtenissen in zowel 'Assassin's Creed: Liberty HD' als zelfs zustereditie 'Assassin's Creed: Unity', zodat je 'Rogue' - afhankelijk van hoe ver je fantasie reikt - kunt beschouwen als het slotdeel van de 'Amerikaanse tetralogie' of zelfs dat van de 'Revolutionaire cyclus'. Voor alle duidelijkheid: die laatste twee benamingen verzonnen we zelf, maar de verbanden met de andere games zitten onmiskenbaar in 'Rogue'.

Het iets compactere verhaal van 'Assassin's Creed: Rogue', goed voor ongeveer vijftien uur speeltijd, is bovendien veel duisterder dan dat van voorgaande afleveringen, waarin de grootse heroïek van de hoofdpersonages het verhaal soms geen goed deed. Dat probleem zul je niet hebben in 'Rogue': de moreel ambiguë Cormac is een van de geloofwaardigste personages uit de recente afleveringen, en de plot van de game zoekt meer en meer de duisternis op. Of liever: de grijswaarden van het leven, want nog nooit eerder werden de fundamenten van de twee facties uit de serie - de op persoonlijke vrijheid gerichte leer van de Assassijnen en de op orde stoelende beginselen van de Tempeliers - zo scherp tegenover elkaar gezet.

Qua gameplay zitten er geen echte verrassingen in 'Assassin's Creed: Rogue': de bediening van de game is eerder op actie gericht, en de sluipgameplay uit de eerste games (en Unity dus) blijft een beetje op de achtergrond. Maar tegelijkertijd treffen we hier een game aan die qua gameplay en besturing volledig op punt is, en dat geeft 'Rogue' dan weer een voetje voor op het grootser opgevatte maar over zijn pover heruitgedachte gameplay struikelende 'Unity'. En jazeker: er zit veel recyclagewerk in Assassin's Creed: Rogue'. De fond uit de vorige delen werd bijna onveranderd hergebruikt, en er zitten zelfs hele decorstukken in die volledig werden overgeheveld uit de vorige afleveringen. De kleine vernieuwingen die de makers in de game parkeerden, van sterkere zijkanonnen op het schip dat je bestuurt tot de granaatwerper waarover Cormac in deze game beschikt, zijn puur iteratief. So what? Tegelijkertijd bouwde Ubisoft Bucharest, de Roemeense studio van de Franse gamemaker die zich over deze episode mocht ontfermen, op die fundamenten een game met een enorme vaart en afwisseling, met een paar stevige bravourestukjes (die verminkte tegenstander, die zeeslag bij zonsondergang) die na het spel nog eventjes blijven nazinderen. En dat is - op het gevaar af dat we dit punt een beetje te ver doordrijven - iets wat we niet kregen van 'Unity'.

'Assassin's Creed: Rogue' is uit voor PlayStation 3 en Xbox 360