'Super Smash Bros.' is een muilpeer van een game

Soms krijg je zo'n game te spelen die je meteen inpakt, vanaf het eerste moment waarop je hem ter hand neemt. Een die misschien niet meteen voor de eeuwigheid bestemd is (want behorend tot een ondertussen al 15 jaar oude reeks), maar die je wel onmiddellijk aan je gameconsole vastklit. Hier is 'Super Smash Bros.', jouw reden om je 3DS voorlopig nog niet naar de zolder te verhuizen.

Een hoop andere gamehuizen, zoals Sony PlayStation en Ubisoft, hebben in het verleden al een 'all-star'-game gemaakt met hun bekendste personages, maar alleen Nintendo komt daarmee weg. Dat komt omdat de Japanse gamemaker ons zo zelf heeft geconditioneerd: de oeh- en aah-kreetjes, de melodietjes in de soundtrack, de visuele stijl van hun games en andere vormelementen hebben ervoor gezorgd dat Nintendo zijn eigen universum heeft in de geest van de gamer, zodat zelfs personages uit de 'volwassen' Nintendogames (zie bijvoorbeeld Samus Aran uit 'Metroid') perfect mee kunnen draaien in een vechtspel met de Mario's en Donkey Kongs uit Nintendo's stal. Voetballen met Ezio uit 'Assassin's Creed' of Kratos uit 'God of War' doen vechten tegen Sackboy uit 'LittleBigPlanet'? Het zijn experimenten die Nintendo's concurrenten niet snel meer zullen herhalen. Maar Nintendo zelf gooit er bij iedere nieuwe console vrolijk weer een nieuwe aflevering van 'Super Smash Bros.' tegenaan.

De nieuwe episode, die gewoon 'Super Smash Bros.' heet, is ondertussen uit voor de 3DS, en in december volgt er nog een Wii U-versie. Maar de zakconsole-uitvoering levert je meteen al een volledige gameplay-ervaring, die uitblinkt in de overdaad: er is een barrage aan beschikbare personages om mee te vechten (van de bekende figuren uit Nintendo's eigen stal tot Namco's Pac-Man en Capcoms Mega Man), bewegende arena's, mogelijkheden om tegenstanders te kiezen (alleen tegen meerdere computergestuurde tegenstanders, met twee menselijke spelers en een AI-gestuurde vijand, enzovoort), en ieder personage heeft zijn eigen 'moves'. Tegen het moment dat je alle combinaties erdoor hebt gejaagd, ben je wel eventjes zoet. Ook al omdat er bij ieder gevecht wel iets anders gebeurt: in principe is 'Super Smash Bros.' gewoon een vechtgame waarin frenetiek op knoppen rammen volstaat (het gebruik van de duimstick vraagt daarbij misschien wel een leerprocesje voor 3DS-spelers), maar ieder personage ook speciale krachten heeft. En de combinatie van meerdere personages in één gevecht - eventueel met een nieuwe omgeving erbij - levert bij ieder spel weer een frisse gameplaycocktail op.

Bovendien vonden gameontwerper Masahiro Sakurai en zijn team weer een manier om je in iedere arena waarin je terechtkomt een onwaarschijnlijke chaos te serveren, met dynamische omgevingen en achtergrondobjecten die letterlijk in de strijd kunnen worden gegooid, zonder dat je daardoor het gevoel hebt dat de gebeurtenissen je ontgaan. Alles wat er op het scherm gebeurt, is consistent en logisch, en het uitstekende camerawerk brengt het allemaal steeds in het juiste perspectief. 'Super Smash Bros.' is een game die binnen enkele jaren vereenzelvigd zal worden met de 3DS, net zoals 'Tetris' en 'Pokémon' dat destijds waren met de Game Boy, en 'New Super Mario Bros.' met de Nintendo DS. Een brok snedige snackgameplay, in retestrakke pakketjes van enkele minuten, die iedere keer weer nieuwe verrassingen bevat.