'Far Cry 4' is nachtmerrie en speeltuin tegelijk

Eén ding moeten we 'Far Cry 4' alvast nageven: je verveelt je geen seconde tijdens je doortocht door Kyrat, het fictieve Himalayastaatje dat je in de game helpt te bevrijden van zijn gestoorde despoot. Games met een open wereld kom je wel vaker tegen, maar deze trekt het concept nog een eindje door: de wereld van 'Far Cry 4' is een werkend systeem, dat zoveel unieke gebeurtenissen toelaat dat het zelfs de meest willekeurige zijmissie omtovert tot een mini-avontuur.

Je naam is Ajay Ghale. En je hebt een rekening te vereffenen. Aanvankelijk trok je naar Kyrat, het Himalayastaatje waar je geboren bent, om de asse van je zopas overleden moeder uit te strooien. Maar dat was buiten Pagan Min gerekend, de extravagante, psychopatische despoot van het land, die een band blijkt te hebben met je beide ouders en je meteen in het geweer jaagt tegen hem en zijn meedogenloze troepen. Zo begint 'Far Cry 4', een langverwachte opvolger voor Ubisofts bekende reeks schietspellen, waarin de actie wordt getypeerd door een bijzondere ritmiek: de vlagen tegenstanders worden niet, zoals in de meeste andere first person-shooters, op je afgestuurd door de software van de game, maar bevinden zich in bolwerken en rond gebouwen, en vereisen dat je zelf de strijd met hen aangaat. Er zijn verschillende manieren om dat te doen, maar de meest gangbare is dat je eerst de troepen al wat decimeert door er een paar in stilte van kant te maken, waarna je de rest met vlammende schietgeweren overhoop knalt.

Maar fans van de 'Far Cry'-reeks weten dat het concept van de serie niet stopt met een strak verteld verhaal en wat schietactie. Wat ook 'Far Cry 4' écht typeert, is de gigantische open wereld, in een natuurlijke omgeving met zowel besneeuwde bergtoppen als subtropische valleien, die zich aan je presenteert als een gestoorde speeltuin. Het concept van de 'sandbox' bestaat natuurlijk al veel langer in videogames, maar 'Far Cry 4' trekt het nog een eindje door. Het eigenlijke verhaal van de game, hetgene dat je zelf bricoleert als speler, bestaat uit een aaneenschakeling van unieke anekdotes die worden bepaald door het 'systeem' dat in de game zit: nadat je een paar tientallen uren hebt gespeeld, kun je aan een cafétoog vertellen over die ene keer dat je die Bengaalse losliet in dat vijandelijke bolwerk. Of toen je uit die vliegende gyrocopter dook, recht op de rug van die olifant, die vervolgens twee terreinwagens met booswichten ramde. Waarna je de stationaire mitrailleur op een van die twee gebruikte om de rest af te maken. Alles kan in 'Far Cry 4', en terwijl je vierkant je zin doet in de game werk je ook rustig de centrale verhaallijn af.

Ubisoft noemt 'Far Cry 4' zelf een actiegame in first person-perspectief, in plaats van een shooter, maar vergis je niet: de kern van de game is schieten, schieten en nog eens schieten. In het begin ben je wel erg vaak met een AK-47 en een shotgun in de weer (het duurt iéts te lang voordat de betere wapens beschikbaar worden), en je kunt je tegenstanders ook met pijl en boog aanvallen, maar tegenstanders op afstand doden blijft het belangrijkste. De 'stealth'-confrontaties, waarbij je vijanden in stilte doodt, zijn moedwillig heel toegankelijk gehouden (op twee meter afstand van je slachtoffer kun je hem al uitschakelen), en de klimsequenties (bijvoorbeeld bij het bevrijden van een radiotoren) zijn de zwakste component van de hele game. De schietgameplay is lekker gestroomlijnd, maar opnieuw komt een groot stuk van het plezier uit de wereld die het Ubisoft-team achter 'Far Cry 4' voor je heeft geschapen: een mooie maar dreigende wereld, die iets weg heeft van een nachtmerrie. Wilde dieren staan je naar het leven, van de kleinste griezels tot de gevaarlijkste katachtigen, en wanneer je een voertuig bestuurt hoor je constant de propagandamachine van Pagan Min of de Golden Path-rebellie. De confrontaties met de grote leider zijn in het begin van de game schaars, maar zijn constante aanwezigheid via de radio doet een fameuze dreiging uitgaan van het uiteindelijke weerzien.

Onthou vooral dat 'Far Cry 4' uit een waarachtig amalgaam van missies bestaat: naast de opdrachten die je voor de Golden Path-rebellie uitvoert, en die je stilaan op een gewelddadige manier partij doen kiezen voor een van zijn twee leiders (de iets tèveel op tradities steunende Sabat en de iets té frivole ideeën erop nahoudende Amita), heb je ook nog missies waarin je vijandelijke bolwerken moet uitmoorden, radiotorens moet veroveren, gekidnapte dorpelingen moet bevrijden en, jazeker, gewoon op jacht kunt gaan op groot wild. Dat veel van de beesten in kwestie, zoals de Aziatische olifant en de Bengaalse tijger, in het echt tot een bedreigde diersoort behoren, moet zeker de sympathie van dierenrechtenorganisaties opwekken. Maar het pas allemaal in de nachtmerrieachtige sfeer die de makers in hun wereld hebben geparkeerd: alle rotzakkerij (er worden bijvoorbeeld ook dorpen uitgemoord door de despoot) wordt daardoor gesublimeerd.

De wereld van 'Far Cry 4' kan ook met meerdere spelers tegelijkertijd worden bestormd. Alle missies buiten die van de verhalende campagne kunnen in co-op met een tweede speler worden gespeeld, en dat scheelt dikwijls een slok op de borrel: zeker de bolwerk-missies worden er een pak gemakkelijker door, en een aanrader in co-op is de 'Assassination', waarin je beiden ongemerkt een regeringsmilitie moet besluipen en hun leider van kant maken. De 'player versus player'-multiplayer concentreert zich op welbepaalde delen van de uitgebreide landkaart van 'Far Cry 4', en zet je in teams van Golden Path-rebellen en Pagan Min's mystieke 'hunters'. Op het eerste gezicht lijkt het dat de met zwaar militair materieel bewapende rebellen een zware overmacht hebben op de jagers, die gewoon met (zij het ook brandende en explosieve) pijl en boog doen, maar die laatsten kunnen zichzelf dan weer tijdelijk onzichtbaar maken en de controle over een wild dier in de buurt overnemen. Dan sta je daar dikwijls met je AK-47.

'Far Cry 4' is uit voor beide PlayStation- en Xbox-consoles en de pc.