Titanen in zakformaat clashen in nieuwe 'Professor Layton'-game
Voor zijn achtste avontuur op Nintendo's zakconsoles krijgt puzzelprofessor Layton een speciale gast: stoethaspel-advocaat Phoenix Wright, de protagonist uit de al even populaire 'Ace Attorney'-reeks. Het levert een opmerkelijke 'crossover' op, en voor spelers die tuk zijn op slechts één van de twee reeksen is het misschien wel een mooie introductie tot de andere franchise.
Vergis u niet: voor heel wat spelers heeft deze mix tussen Nintendo's 'Professor Layton'-reeks en Capcoms 'Phoenix Wright: Ace Attorney'-franchise iets van een clash tussen twee grootheden. Binnen de kleine groep spelers die nog steeds blijven zweren bij de 3DS-zakconsole zijn er heel wat die verknocht zijn geraakt aan minstens één van beide reeksen: hun tempo is misschien wat gezapig, maar ze ademen beide op hun eigen manier een onweerstaanbare sfeer uit. De belangrijkste troef van deze ensemblegame is dan ook om de universums van die twee games precies in lijn met elkaar te brengen. Dat gebeurt vooral via een nogal artificiële methode (ze worden beide buiten hun vertrouwde tijdskader en omgeving gebracht, naar een soort middeleeuws fantasie-universum), maar zelfs de gameplaystijlen van de twee series werken wonderlijk goed samen.
Het impliceert, om nieuwe en sporadische spelers niet teveel af te schrikken, ook dat er helemaal niets is gewijzigd aan de basisformule van beide componenten. De Layton-gedeeltes draaien vooral rond zoekplaatjes en logische puzzels, die soms echt tè makkelijk zijn om als volwaardige gamecomponent door te gaan (soms staat u bijvoorbeeld gewoon voor binaire keuzes), maar de game behaaglijk vertrouwd maken. Hetzelfde geldt voor de sequenties waarin u een rechtszaak moet uitvechten in de huid van Phoenix Wright: daar is het gewoon een kwestie van goed alle bewijsstukken te doorzoeken, en op basis daarvan een geïnformeerde beslissing te maken. Wie een van de vorige games heeft gespeeld voelt zich er meteen in thuis, en ook nieuwelingen zijn er snel mee weg.
Wat voor het eerst opvalt bij 'Professor Layton vs. Phoenix Wright: Ace Attorney', is dat vooral de ritmes van die twee gameplaystijlen erg goed op elkaar inhaken, en het dus al vanaf de proloog erg natuurlijk aanvoelt dat ze elkaar afwisselen. Het betekent niet dat dit interactieve prentenboek zonder mankementen is: onder meer de plechtigheid van de dialogen en de geforceerdheid waarmee het verhaal wordt verteld gaan soms lelijk op de zenuwen werken. Maar dat zijn euvels die al langer eigen zijn aan de reeksen. Fans van minstens één van beide franchises - en dat kunt u worden dankzij deze game - kijken daar los doorheen.
