Trek elkaar fotogeniek aan tripjes in 'Mortal Kombat X'
Het bloed spuit alle windrichtingen uit, het gebeente kraakt, en er worden bij momenten een paar onbeschrijfelijke dingen gedaan met een menselijk lichaam. 'Mortal Kombat X' is de videogame waarvoor je oude moedertje je altijd al heeft gewaarschuwd. Maar het bloed en de lillende ingewanden zijn maar bijzaak: de kern van deze tiende aflevering uit de beruchte vechtspellenreeks is in de eerste plaats een vaardig gemaakte 'beat-em-up', waarin iedere op de seconde genomen beslissing telt.
Hoe vernieuwend kon 'Mortal Kombat X' helemaal zijn, als tiende aflevering van de inmiddels al meer dan 20 jaar oude vechtspellenserie? Het kan een fan van het genre geen lor schelen. Bij Netherrealm Studios, het Amerikaanse gamebedrijf achter de reeks, weten ze namelijk even goed als jij en ik dat er aan de centrale formule van de 'beat 'em up' niet teveel getornd mag worden. Dit genre heeft namelijk niet alleen een schare zware fans, maar ook een breder mannelijk publiek dat niet teveel videogames speelt maar wel af en toe eens op een titel als deze aan het rammen slaat, en geen van de twee categorieën kan goed met verandering overweg. Wie thuis is in een vechtgame, is dus meteen weg met 'Mortal Kombat X': ongeveer dezelfde knoppenopzet, speciale moves om het interessant te maken, een uitgebreid rooster van snelle of krachtige personages, draineerbare gezondheidsbalkjes, een drierondenstructuur - het is allemaal gewoon terug, en zo heeft iedereen dat het liefst. Het enige wat er sinds de dagen van 'Yie Ar Kung Fu' echt is veranderd in dit genre, is de computertechnologie, en hoe de makers die hebben aangewend om het allemaal nog wat spectaculairder te maken.
Want vanzelfsprekend heeft Netherrealm Studios voor deze tiende aflevering wel de rekenkracht van de nieuwste generatie consoles aangewend om de game nog bruter, nog bloederiger, nog kuitenbijtend harder te maken. De animaties van de personages die je bestuurt zijn van een accuratesse waar je eventjes koud van wordt, wat bijzonder goed past bij het bijna fotorealistische uiterlijk dat ze kregen aangemeten. De iets minder mooie fantasy-decors steken wat dat betreft zelfs een klein beetje af tegen de looks van de vechtjassen die in de arena kruipen, maar het doorbreekt op geen enkel moment de totale manier waarop je door deze game wordt opgeslorpt in het gevecht. En dan is er de kers op de taart: bij een écht rake lel krijg je, net als in de vorige aflevering, een Röntgenbeeld te zien van het binnenwerk van je arme slachtoffer, waar je botten ziet breken en organen van plaats ziet verwisselen. En dan zijn er de 'fatalities', de dodelijke executies waarmee je je pas verslagen tegenstander op de meest gruwelijke manieren kunt afmaken, en die een heel eind verwijderd zijn van gewoon het kopje eraf rukken uit de eerste 'Mortal Kombat': dit is het soort game waarin je eerst een gat door iemands lijf slaat om vervolgens, je beide handen door die zonet gemaakte holte stekend, zijn wervelkolom in tweeën te breken. Met een luide knars, want de keuze die je in het begin van de game hebt tussen drie verschillende audio-opstellingen in huis is er niet voor niets: 'Mortal Kombat X' is qua geluidseffecten een van de raakste games die we ooit hebben gespeeld.
Het bloed en de uitzinnige 'gore' van 'Mortal Kombat X' zijn de elementen waarmee de titel de komende dagen wellicht wel wat nieuwskoppen zal halen of over de tong zal gaan in nieuws- en praatprogramma's, maar ze vormen allerminst de kern van de game. Het belangrijkste aan 'Mortal Kombat X' is namelijk de strakheid van het gamedesign, en de manier waarop de makers ervoor hebben gezorgd dat geen enkele speler verloren loopt in het spel. De bewegingen die je moet uitvoeren zijn bijvoorbeeld makkelijk aan te leren: slaan, schoppen en springen, met de duimstick die de richting aangeeft. Het enige waar je niét meteen weg mee bent, en waar je tientallen uren oefening voor nodig hebt om het écht onder de knie te krijgen, is tactisch inzicht en het vinden van de juiste timing, twee elementen die eveneens centraal staan in het design van 'Mortal Kombat X', en de knoeiers van de kampioenen scheiden.
Er zit een verhaalmodus in 'Mortal Kombat X', maar daarover hebben we nog altijd hetzelfde advies als twee decennia geleden: overslaan die hap, want de dialogen zijn tenenkrullend, de niet-speelbare scènes hebben visueel duidelijk niet de aandacht gekregen van de arenadecors, er zitten van die slome 'quicktime events' in (je weet wel: druk nu op X om iets te zien bewegen), en het duurt lang voordat je een beetje interessant gevecht tegenkomt. Dan maar tegen elkaar op in de offline- of onlinemultiplayer, of alleen knokken tegen een behoorlijk krasse artificiële intelligentie. Door het feit dat je per personage ook nog drie verschillende varianten kunt kiezen, elk met zijn eigen krachten, is het aantal mogelijke combinaties eindeloos. En wie heeft er een verhaal, een drijfveer, een reden nodig om aan het knokken te slaan in 'Mortal Kombat X'? Dit is een game waarin de confrontatie op zich staat, gefêteerd wordt, twee personen op de vuist gaan en eentje finaal blijft liggen. Het is wat het altijd al is geweest, maar dan met een paar relevante 'tweaks'.
