'Hitman': efficiënt maar kaal ***

Voor de zesde, ondertitelloze 'Hitman'-game wilden de makers terug naar de absolute basis van hun serie: infiltreren, je doelwit in alle stilte vermoorden, en uiteindelijk ongezien weer weggeraken. Maar in hun gedrevenheid om een moordsimulator te creëren die quasi perfect is in zijn mechanieken vergaten ze het ding van een verhalende en emotionele 'fond' te voorzien.

Hoe komt het dat een van de efficiëntst getrainde en best uitgeruste huurmoordenaars op de planeet zelf nog op zoek moet naar een doosje rattenvergif voordat hij zijn doelwit kan vergiftigen, en niet gewoon een flesje curare op zak heeft wanneer hij zijn missie binnenstapt? Het is het soort opmerkingen die me niet vaak treffen wanneer ik een videogame speel: dit medium vereist dat je tot op niet geringe hoogte abstractie maakt van kleinigheden. Maar bij 'Hitman', dat zich laat voorstaan op het realisme en de complexiteit van zijn gamewereld, zit het niet in de haak.

Moorddadig creatief

Het was een gevoel dat me wel vaker bekroop toen ik de eerste episode van de game doorspeelde. Ondanks de overwegend positieve indruk die 'Hitman' op me achterliet. Zeker in de voorlopige slotmissie in Parijs, waarbij je een zowel in haute couture als internationale spionage gespecialiseerd 'power couple' moet omleggen, toont de game zichzelf als een donders efficiënte moordsimulator, waarbij het aantal opties die je kunt kiezen om de twee ongezien te doden belachelijk groot is, en je vaak jezelf verbaast in de creativiteit waarmee je je doelwitten de moord kunt laten steken.

Dankzij die 'mechanische' laag, en de hoge herspeelbaarheid van de game, is 'Hitman' toch nog een aanradertje. Voor wie er tuk op is om zijn spel constant te verbeteren, nieuwe kansen en mogelijkheden wil zoeken in de kleinste hoekjes, en er niet vies van is om geregeld dezelfde level opnieuw te spelen, is dit een game waarvoor de console nog vaak opnieuw zal worden aangezet.

Weinig ziel

Maar voor alle anderen weet ik het niet zo goed. IO Interactive wist weinig ziel in deze zesde aflevering te brengen, iets waar ze - als we eventjes mogen vloeken in de kerk - met de door hardcorefans verguisde vorige aflevering, 'Hitman: Absolution', wél in waren geslaagd.

'Hitman' is bovendien niet het allerbeste voorbeeld van een episodische gamevertelling, een model waarnaar de makers ineens zijn overgestapt: de brokjes verhaal die de game zijn speler toewerpt in deze pilootaflevering zijn iets te weinig om je echt geïnteresseerd te houden in de volgende episodes. Ook al leveren die - want ondergetekende kon de volgende aflevering ook al spelen - opnieuw exotische locaties, en een overdaad aan manieren om een dooie achter te laten.