'Bioshock'-saga sluit af met waterige epiloog

Met 'Burial at Sea', een downloadbare uitbreiding in twee delen bij de vorig jaar gelanceerde videogame 'Bioshock Infinite', wordt de geheimzinnige verhaallijn van die game wat extra geduid én slaan de makers een brug naar de (betere) voorganger 'Bioshock' uit 2007. Dat de game uitsluitend bedoeld is voor naar afsluiting smachtende fans van de reeks, blijkt niet alleen uit het feit dat u 'Bioshock Infinite' in uw kast moet hebben staan om deze epiloog te kunnen spelen: er wordt ook meer een interactief verhaal in verteld dan er effectief kan worden gegamed.

Negentig procent van al wie vorig jaar de artistieke shooter 'Bioshock Infinite' doorspeelde, snapte de ballen van dat einde. En het andere tiende strooide het internet zodanig vol met de meest uiteenlopende theorieën over de gebeurtenissen die ze net hadden meegemaakt, dat er links en rechts werd gegrapt dat dit de multiplayersectie van de (van een echte multiplayer gespeende) game was: leuteren en theoretiseren over het verhaal van de game en - vooral - de finale. Is niks mis mee: als films interpreteerbaar mogen zijn (zie nagenoeg het volledige oeuvre van David Lynch), dan mogen artistiek ambitieuze games als de 'Bioshock'-reeks evengoed uit dat vaatje tappen. Maar om dan achteraf de boel toch nog een beetje te gaan bijsturen met een downloadbare uitbreiding?

Ondergetekende was, om die reden, een beetje sceptisch toen eind vorig jaar de eerste episode van het tweedelige 'Burial At Sea' in de downloadshops verscheen, ook al omdat de makers hadden besloten om het decor van 'Infinite' - de zwevende hyper-Amerikaanse stadstaat Columbia - te verruilen voor een terugkeer naar de onderzeese stad Rapture, waar de originele 'Bioshock' zich afspeelde. Maar er waren heel wat elementen aan de game die mijn scepsis ook meteen deden wegebben. Het snedig vertelde vervolgverhaal, met bevreemdende nieuwe enigma's die werden toegevoegd aan de plot, was daar één van. Ook leverde het spel de mogelijkheid om een stuk van Rapture in zijn volle glorie te zien, voor het de verlepte ruïne uit de eerste 'Bioshock' werd. En dan was er de gloednieuwe gameplayfocus: in plaats van de frenetieke knalfestijnen uit de twee grote Bioshocks kreeg de speler ineens een game met een forse nadruk op sluipen en tactiek, en dat gaf de uitbreiding - ondanks zijn wat benepen speelduur - wat zuurstof.

Episode 1 sloot af met een knoert van een cliffhanger, en de twee weken geleden online geplaatste slotepisode opent vanuit een compleet nieuw register: deze keer kruipt de speler in de huid van Elizabeth, het nevenpersonage uit 'Bioshock Infinite' en de eerste episode van 'Burial at Sea'. De interactieve openingsscène doet denken aan de immense cameratravellings waarvoor filmmaker Martin Scorsese bekend werd, en is wat ondergetekende betreft het memorabelste stuk van dit hele tweeluik. Nadat we Elizabeth door de straten van Parijs hebben zien drentelen, komt ze echter snel weer in de miserie van Rapture terecht, voor een laatste rechte eind waarin opnieuw de kaart van de 'stealth' werd getrokken: zeker naar de finale toe probeert u beter zo veel mogelijk uw tegenstanders op een verstandige en geruisloze manier van kant te maken, en zowel de schaarste aan vuurwapens en munitie ervoor (u krijgt welgeteld drie verschillende schietgeweertjes) als de nieuwe wapens die de makers nog introduceerden voor deze laatste uren (onder meer een kruisboog met gaspijlen) duwen u genadeloos in die richting.

Die nieuwe lijn was al welgekomen in het eerste deel, maar de tweede episode legt tegelijkertijd de naden van zijn speelervaring bloot. De sequenties waarin u effectief een game aan het spelen bent zijn verwaterd door de vele verhaalexposities die de makers nog in deze eindsprint probeerden te proppen. Aan de eindmeet wacht er een min of meer bevredigende finale, die in evenredige delen de verhaallijnen van 'Bioshock' en 'Bioshock Infinite' aan elkaar knoopt en nieuwe vragen doet rijzen, maar u kunt zich moeilijk van de indruk ontdoen dat de makers deze keer minder geïnteresseerd waren in de gameplay dan in die afwikkeling van hun plot. De twee episodes - goed voor een gezamenlijke speelduur van een mooie vijf uur, toch alweer de verhaalcampagne van een 'Call of Duty' - helpen u zo de 'Bioshock'-saga in uw hoofd afsluiten als een liefdesaffaire die haar uiterste houdbaarheidsdatum heeft bereikt: er zijn euforische momenten én dipjes geweest, en die strijden om dominantie in uw herinnering. Maar die trip naar Parijs, die vergeet u nooit.