'Hardline' is de belangrijkste 'Battlefield'-game in jaren
Met 'Battlefield: Hardline' brengt Electronic Arts de oorlogszone van de bekende schietspellenserie naar de straten van de Amerikaanse grootstad Miami. Het is misschien niet de beste 'Battlefield'-game die de afgelopen jaren in de winkels is verschenen, maar wel een van de belangrijkste: het is namelijk, net door dat zijsprongetje naar semi-militaire politieactie, de aflevering die de reeks eindelijk omtovert tot een van EA's vlaggenschipmerken.
Het is niet omdat 'Battlefield: Hardline' niet door DICE zelf is gemaakt, de Zweedse studio die de 'Battlefield'-reeks groot maakte, dat het een minder, derivatief, op incashen gericht afscheidingsproduct is van de inmiddels vier afleveringen tellende hoofdreeks. Integendeel: EA gooide er de diensten van Visceral Games tegenaan, een van de beste interne studio's die de gamegigant onderdak verschaft in zijn hoofdzetel in het Californische Redwood Shores, en de makers van de 'Dead Space'-games en de onderschatte 'The Godfather'-adaptatie tien jaar geleden. Ze maakten een speciaal gevalletje van 'Battlefield: Hardline': een game waarin de militaire actie van de centrale reeks werd toegepast op een compleet nieuwe wereld, namelijk die van de (eveneens zwaar gemilitariseerde) politiediensten die het tegen groot banditisme en de wereldwijd georganiseerde drugshandel opnemen.
Clichés afgevuurd
Dat maakt het min of meer logisch dat de verhalende singleplayercampagne van de game, die in de structuur van tien tv-episodes van ongeveer een uur werd gegoten, zich in Miami afspeelt, de grootstad in het zuiden van de V.S. die al sinds de late jaren '70 als doorvoerhaven fungeert van drugs die uit Centraal- en Zuid-Amerika worden geïmporteerd. De scenaristen van 'Hardline' schuwen het cliché niet. Latino-Amerikaans hoofdpersonage met een sociaal achtergestelde achtergrond en een inflatoir rechtvaardigheidsgevoel? Check! Corrupte oversten? Check! Een drugheer die stilaan de grote slechterik wordt, een hoofdpersonage dat steeds driester tewerk zal gaan om die te pakken, auto-achtervolgingen, semi-militaire interventies met aanvalshelikopters? Allemaal check! Evengoed is het een bijzonder mooi gemaakte game, met een lichtjes overgesatureerde visuele stijl en uitstekend acteer- en 'performance capturing'-werk van onder meer Nicholas Gonzalez (tv-acteur uit 'Sleepy Hollow') als hoofdpersonage Nick Mendoza, en Benito Martinez - jawel, je kent 'm van de tv-reeks 'The Shield'.
Wetend dat de verhalende singleplayercampagne van àlle 'Battlefield'-games tot nu toe altijd al tweede viool speelde op de multiplayer, en al die campagnes bol stonden van de clichés die de makers uit andere militaire first person shooters stalen, is het zelfs verfrissend dat ze deze keer eens gewoon leentjebuur hebben gespeeld bij een compleet ander medium: dat van de politiefilm. Die nadruk op politieactie neemt niet weg dat het merendeel van de acht tot tien uur die je nodig hebt om de campagne door te spelen gewoon draaien om schieten eerst, en daarna vragen stellen. De makers deden hun best om er ook een aantal sequenties tussen te steken waarin dat andersom is, maar die behoren - ondanks het feit dat ze creatief interessanter zijn - tot de minste van de game. Het werkt gewoon allemaal niet: de 'stealth'-aanpak die je in sommige infiltraties kunt gebruiken verliest snel zijn verfrissende effect, en het feit dat je met je badge kunt zwaaien en tegenstanders kunt arresteren zonder ze te doden komt - hoewel er een klein timing-elementje in zit - eigenlijk gewoon neer op 'Druk X om te arresteren'. Op zijn minste momenten voelt 'Battlefield: Hardline' als een adventuregame. Maar op zijn beste, wanneer de uit een rijk aanbod gekozen, upgradebare, uitstekend gebalanceerde machinegeweren blaten, ook als een volwaardige 'Battlefield'-game.
Multiplayer boven
'Battlefield: Hardline' is vooral een game die je voor jezelf definieert aan de hand van de politie-actiefilms die je in je leven hebt gezien. Sommige daarvan krijgen ook een rechtstreekse hommage in de feestelijke multiplayercomponent die 'Hardline', zoals dat gewoon hoort voor een 'Battlefield'-game, naar je console of pc brengt. Michael Mann's flikken- en gangsterepos 'Heat' zie je bijvoorbeeld bijzonder sterk terugkomen in de 'Heist'-modus, waarbij de boeven moeten zien in te breken in een bankgebouw, de kluis moeten kraken, met drie grote zakken geld ervandoor moeten gaan, en uiteindelijk moeten worden opgepikt door een helikopter. De flikken moeten ze, in die drie fases, proberen tegen te houden. 'Heist' is zonder meer de interessantste multiplayermodus van 'Battlefield: Hardline', daarbij met een neuslengte gevolgd door 'Blood Money': een estafettemodus waarbij zowel de goeierds als de slechteriken twee van elkaars geldreservoirs moeten leegroven en de poet naar hun eigen opslagruimte moeten brengen - wie de meeste pingels overheeft aan het einde van de rit, heeft gewonnen.
Dat we de multiplayer van 'Hardline' zonet 'feestelijk' noemden, komt door de grote rijkdom aan modi, wapens, accessoires, programmeerbare 'loadouts' en rollen die je kunt uitproberen, en de vele voor multiplayer geoptimaliseerde 'maps' of omgevingen waarvan je er enkele zo uit het singleplayerverhaal zult herkennen. Soms leidt dat tot ongelukkige combinaties, zoals wanneer je als scherpschutter aan de slag gaat in een nagenoeg reliëfloze omgeving als het kapotgeschoten suburbia uit de 'Block'-map. Of wanneer je als 'Enforcer' (gewapend met een shotgun, en dus vooral gespecialiseerd in vechten in kleine ruimtes) de vijand te lijf gaat in een weidse map als de 'Everglades' of de 'Dust Bowl'. Die grotere omgevingen lijden ook aan de hebbelijkheid dat je - net als in de multiplayer van zowat àlle 'Battlefield'-games - eerst een grote afstand met een voertuig moet afleggen voordat je ergens bent beland waar er wat actie is.
Pièces de résistance
Maar de multiplayer van 'Battlefield: Hardline' heeft ook zijn onmiskenbare pièces de résistance. Wanneer meerdere spelers in de twee kampen het in hun kop krijgen om de helikopter te nemen, bijvoorbeeld, en dat resulteert in een epische 'dogfight' in de lucht, waarbij ook nog eens spelers aan de grond met een raketwerper een handje kunnen helpen. De doffe, afgemeten knal van een scherpschuttersgeweer dat plotseling al weerklinkt terwijl je jezelf in positie brengt. Het interieur van het bankgebouw in de 'Bank Job'-map, waar de ratelende mitrailletten het marmer en het chape van de muren en plafonds doen dwarrelen, en de (overigens alweer uitstekende) geweergeluiden van een extra cachet worden voorzien door de galm van de ruimte. De plotse zandstorm die de boel verziekt in de 'Dust Bowl'-map. De wietplantage die in de hens gaat wanneer de spelers aan politiekant het geheime labo binnendringen in de 'Rescue'-modus. Gebeurtenissen, kortom, die de makers ofwel erin hebben gestopt als onverwachte verrassing, of waar ze - leve de 'emergent storytelling' - zelf niet eens aan hadden gedacht.
Er valt, zowel aan single- als aan multiplayerkant, heel wat te zeggen voor 'Battlefield: Hardline'. Het is, nogmaals, niet de beste 'Battlefield'-game, maar misschien wel een bijzonder definiërende titel uit de reeks: het is degene die aantoont dat de 'Battlefield'-reeks meer is geworden dan een acquisitie voor Electronic Arts. Het bewijst dat de reeks zich heeft vastgezet in het DNA van het grote Amerikaanse gamelabel, net als de volledig eigen producties als 'The Sims' en 'Fifa'.
