Misplaatste nostalgie nekt de nieuwe 'Wolfenstein'-game
Het commercieel en kritisch succesvolle 'Wolfenstein: The New Order' bracht vorig jaar de tanende 'Wolfenstein'-schietspellenreeks eindelijk weer wat nieuwe panache op. Jammer dan dat de zopas gelanceerde mini-opvolger 'The Old Blood' precies datgene doet waar spelers niét op zaten te wachten: de game keert terug naar de inmiddels belegen 'vibe' van de oude games.
In 1992 zorgde de game 'Wolfenstein' voor heel wat deining. Schietspelletjes bestonden al, zelfs in 3D, maar het was deze titel die het hele genre van de 'first person shooter' mainstream maakte. De speler moest, als Amerikaans soldaat van Poolse origine B.J Blazkowicz tijdens Wereldoorlog II, infiltreren in een door de Nazi's als bolwerk gebruikte burcht. Of liever: de boel overhoop knallen, tot - op het einde van de game - de Führer hemzelve toe. De gameklassieker werd de afgelopen twintig jaar opgevolgd door een serie niet zo bijster geslaagde vervolggames en remakes, tot de nieuwe rechtenhouder Bethesda vorig jaar 'Wolfenstein: The New Order' op de markt bracht: een radicale herinterpretatie van het originele materiaal, dat eindelijk in lijn werd gebracht met de verwachtingen van de hedendaagse 'Call of Duty'-speler, zich in een nieuw tijdperk afspeelde (de jaren '60 van een alternatieve tijdlijn, met een door de Nazi's bezette Verenigde Staten), en werd overgoten met een fikse scheut Quentin Tarantino-achtige wreedheid. De schietactie was gestroomlijnd. De verhaallijn was hard. En de visuele stijl deed denken aan die van een 'grindhouse'-exploitatiefilm uit de jaren '70. En dat hielp allemaal: 'Wolfenstein: The New Order' werd - volkomen terecht - een commercieel en kritisch succes.
In de zopas gelanceerde opvolger 'Wolfenstein: The Old Blood' komen alle elementen die van 'The New Order' zo'n klepper maakte weer helemaal terug. Het spelelement, met onder meer een op te laden gezondheidsbalk en harnas die tijdelijk kunnen worden 'overcharged' wanneer de strijd écht heet wordt, zit bijzonder solide in elkaar. De choreografie van aanvallers, met korte vlagen snerpend intense actie, zit perfect in balans. De actie is impactvol. Het spel, dat aan een spotprijs van 20 euro in de fysieke of digitale winkel ligt, levert liefst zes uur plezier: ongeveer de duurtijd van een aan volle pot op de markt gebrachte 'Call of Duty', dus. Wie 'The New Order' vorig jaar goed vond, zal zich zeker amuseren in 'The Old Blood'.
Maar deze nieuwe game deelt je niet meer de muilpeer uit die je vorig jaar van 'Wolfenstein: The New Order' kreeg. Het voelt vooral alsof je dezelfde game opnieuw aan het spelen bent, maar dan in een andere setting: deze game is een prequel, die zich in het 1946 van die nog steeds alternatieve tijdlijn afspeelt, en waarin gewoon opnieuw een kasteel in Nazi-Duitsland wordt aangedaan, net zoals in de 'klassieke' afleveringen van 'Wolfenstein'. Qua spelmechanieken zit er niets nieuws in, behalve dan dat je deze keer je vijanden ongewapend te lijf kunt gaan met twee loden pijpen, die je ook kunt gebruiken om muren te beklimmen.
En het verhaal, dat naast de gebeitelde schietactie het beste element uit 'The New Order' was, heeft op geen enkel moment de dwingendheid en de scherpe randjes die dat van de voorganger had. Wat we wilden zien in een nieuwe 'Wolfenstein' was niét noodzakelijk een kasteel, zoals in de originele game uit 1992. Maar wel hoofdpersonage B.J. Blazkowicz die à la 'Inglourious Basterds' een gevangengenomen Nazi-commandant de kop afzaagt met een kettingzaag, zoals in een van de shockerendste scènes uit 'The New Order': dàt is namelijk heden, in 2015, de essentie geworden van 'Wolfenstein'.
