'Monster Hunter 4 Ultimate' preekt alleen voor eigen parochie
De 'Monster Hunter'-reeks is niet gemaakt voor een breed publiek, onderstreepten makers Ryozo Tsujimoto en Kaname Fujioka nog eens toen we hen onlangs spraken over 'Monster Hunter 4 Ultimate', de (voor het westen toch) vierde aflevering van de serie: de grote niche die verzot is op een game met alleen maar 'bossfights' zal er niet genoeg van kunnen krijgen, de rest zal snel worden afgestompt door de moeilijkheidsgraad. Dus herhalen we de boodschap nog eens voor niet-hardcorespelers: gewoon afblijven van deze hap.
Het is niet dat de inmiddels tien jaar oude 'Monster Hunter'-serie niet is geëvolueerd. In 'Monster Hunter 4 Ultimate', een nieuwe aflevering die onlangs verscheen voor de 3DS-zakconsole, werd onder meer de epiek een eindje opgevoerd door middel van mooie tussenfilmpjes, en de 'target cam' is een welgekomen toevoeging aan je arsenaal van mogelijkheden: dat het beeld op zijn minst al kan gefixeerd blijven op je prooi, dat is toch een stapje vooruit. En dan is er die multiplayer, die het volgens ons vooral in het Oosten van de wereld goed zal doen, maar toch: met meerdere spelers via het internet op zo'n groot gedrocht in'bashen', het heeft wel iets.
Wat het pure design van zijn gameplay betreft - het gedrag van de beesten, de geografie van de levels, de hanteerbaarheid van je hoofdpersonage - zit 'Monster Hunter 4 Ultimate' ook als vanouds weer reuze ingenieus in elkaar. Maar er zullen heel wat spelers zijn die het niet eens merken door de (faire maar) hoge moeiljkheidsgraad van de game: de gedrochten zijn moeilijk neer te halen, hun zwakke plekken zijn moeilijk te achterhalen, en zelfs als je het stramien doorhebt wordt het een uitputtingsstrijd. Blindelings inhakken op het beest helpt letterlijk nooit, maar ook als je het juist doet krijg je bijzonder weinig visuele cues dàt je goed bezig bent: er is geen draineerbaar gezondheidsbalkje, en de beestjes beginnen ook slechts heel geleidelijk te manken onder je slagen. Alstublieft. Zo meer dan honderd prehistorische en aan fantasyfictie onttrokken monsters neerleggen, en je bent klaar met 'Monster Hunter 4 Ultimate', een game die in essentie uitsluitend uit 'bossfights' bestaat, gevechten met grote tegenstanders die je in andere games alleen aan het einde van een level tegenkomt.
Er vallen meer goeie dingen te vertellen over 'Monster Hunter 4 Ultimate': met het 'loot'-systeem, waarin je tussen de epische gevechten door je arsenaal en je proviand bijwerkt dankzij de schatten die je tijdens je omzwervingen bijeenraapt. Of de veelzijdigheid en toch de structuur in alle manieren waarop je bepaalde objecten kunt hercombineren ('craften' heet dat in het boeventaaltje van dit soort games). In zijn hart, onder de heftige actie, is 'Monster Hunter 4 Ultimate' namelijk een roleplayinggame, en in dat soort games is de 'loot' die je oppikt belangrijker dan alle andere elementen die je progressie in de game bepalen. Ja, zelfs belangrijker dan je persoonlijke XP-level, om nog maar eens een woordje vaktaal te gebruiken. Wat dat betreft zouden de makers van 'Monster Hunter 4 Ultimate' een standaard kunnen hebben gezet als het in een toegankelijkere game was terechtgekomen. Maar dat is het - op het gevaar af om dit punt té ver door te drijven - dus niet: 'Monster Hunter 4 Ultimate' is een game die vooral voor eigen parochie preekt. Maar wie er oren naar heeft, buigt terecht deemoedig het hoofd voor een pareltje van retestrak maar pokkemoeilijk gamedesign.
