'The Order: 1886' wil maar niet van deze tijd zijn
Sony PlayStation's eerste klepper van dit jaar, 'The Order: 1886', is kort, lineair en ouderwets. En roept daarmee een terechte vraag op: mogen gamemakers nog gewoon een verhaal vertellen, zonder constant hun medium opnieuw te hoeven uitvinden?
Op zes uur tijd heb je jezelf doorheen 'The Order: 1886' gewroet, een 'third-person'-schietgame die Sony PlayStation ondertussen al zo'n anderhalf jaar aan het hypen is geweest, en vandaag in de winkelrekken is geland. Na die zes uur is het afgelopen: er is geen multiplayerarena waar je de vaardigheden die je tijdens de verhaalcampagne hebt geleerd in de strijd tegen andere spelers kunt gooien, en de herspeelwaarde van de game is (op misschien een tweede doorloop op een hogere moeilijkheidsgraad na) bijzonder beperkt. Bovendien doe je tijdens die zes uren zo goed als niets wat je nog niet in andere games hebt gedaan: het is gewoon een derdepersoonsshooter met een 'Gears of War'-achtig dekkingssysteem en een arsenaal van (retro-)futuristische vuurwapens, die bij momenten wordt onderbroken door (relatief lange) niet-speelbare 'cutscenes' en semi-interactieve 'druk X om deur te openen'-momenten. Het enige wat je met een klein beetje goeie wil 'nieuw' kunt noemen, zijn de lijf-aan-lijfgevechten, waarbij het 'druk snel deze knop in'-stramien een beetje wordt gelardeerd met bewegingsvrijheid en keuzemogelijkheden. Maar voor de rest? Ouwe meuk.
Maar de onbeschaamdheid waarmee gamestudio Ready At Dawn een game op de markt brengt die qua design eigenlijk tien jaar geleden al had moeten uitkomen, legt een belangrijke vraag bloot: moét het allemaal iedere keer nieuwer, langer, meer? Mag een gamemaker nog gewoon een verhaal vertellen met gameplaytechnieken, een dat een begin, een midden en een eind heeft, zonder dat hij zijn hoofd hoeft te breken over de vraag of hij het medium met zijn nieuwe titel wel helemaal overkop zet? De Hollywoodindustrie teert al langer dan een eeuw op filmmakers die gewoon hun plot en misschien hun productiewaarden laten primeren op de rest, zonder dat ze noodzakelijk met vernieuwende cinematografische technieken komen aanzetten. Bovendien is het verhaal dat in 'The Order: 1886' zit best in orde: een alternatieve geschiedenis waarin de ridders van de Ronde Tafel de heilige graal (een vloeistof in dit verhalende universum, niet een beker!) hebben ontdekt, en daardoor het geheim van de eeuwige jeugd in pacht hebben. En dus leven ze nog in het Victoriaanse Londen van 1886, waar ze - buiten de stijd tegen een genetisch gemanipuleerd mensenras - in de opkomende klassenstrijd na de Industriële Revolutie terechtkomen. Het verhaal is oubollig en lineair verteld, zonder enige inbreng van de speler (behalve niet doodgaan dan), maar wordt wel met een prima gevoel voor ritme door de game geweven.
In de pure gameplay van 'The Order: 1886' zitten een paar manco's die de game punten kosten. De bekrompenheid van de levels, bijvoorbeeld, en de eentonigheid van de tegenstanders die je pad kruisen. De choreografie van aanvallers is prima gebalanceerd, maar de game levert niet het soort plezier dat bijvoorbeeld de erg vergelijkbare schietsequenties van de 'Uncharted'-games leveren. En tussen de wapens moet je eventjes zoeken tot je er een setje hanteert dat de juiste impact geeft (die elektrische schietgeweertjes, bijvoorbeeld, zijn vréselijk). Maar tegelijkertijd is 'The Order: 1886' een game die je een aantal bijzonder hectische vuurgevechten levert, en een hoop goedmaakt met zijn plot, sfeer en visuele pracht. Die laatste is onberispelijk: dit is een van de mooiste games die tot nu toe op de PlayStation 4 zijn verschenen. Voor al zijn gebreken is 'The Order: 1886' geen game die het resultaat is geweest van een lamlendig, ondergefinancierd ontwikkelingsteam: misschien paste de artistieke visie die erachter zat (die Cinemascope-balkjes onder- en bovenaan!) niet meer bij wat gamers van vandaag wensen, maar een beperkt publiek zal deze game zeker tegen de borst sluiten. Een sympathiek rommeltje.
