New Super Mario Bros 2: zalig ouderwets poen scheppen

Gamepersonages komen nauwelijks méér 'old school' dan Mario - hij liep al tonnen te ontwijken in 'Donkey Kong' uit 1981 - maar ook in de 21ste eeuw staat hij zijn mannetje. In 'New Super Mario Bros. 2' is er alweer weinig nieuws onder de zon, maar dat zet geen domper op het spelplezier.

Het was al weer eventjes geleden dat we Mario nog eens z'n vrolijke zelf lieten zijn. Er waren zoveel andere, ingewikkelder games om te proberen en te genieten van de mooie visuals en cinegraphics en formidastische AI, maar heimelijk zaten we net zo goed te foeteren op de ingewikkelde bediening en te sakkeren op onze steeds verloren lopende personages.

Aan die complexe game-ervaring kwam abrupt een einde toen Mario nog eens binnenkwam, de eerste game die we uittestten op de nieuwe Nintendo 3DS XL. En ja hoor, Mario kan het nog. Alsof we nog steeds de jaren '80 zijn, neemt de kwieke spelheld met Italiaanse roots ons mee naar geheime levels waar gouden munten verborgen liggen, en proberen we met de tong tussen de tanden om net iets hoger te springen of dat tikeltje sneller te lopen.

Rondparaderende schildpad
Nu was onze kennis van de verschillende Mario's en wat je moet doen om zus of zo te worden wat roestig, waardoor we initieel met even frustrerende als absurde problemen werden geconfronteerd (genre: "Verrek, ik kan nog geen vuur gooien en nu heeft die parmantig rondparaderende schildpad me megaklein gemaakt!"), maar Mario is als fietsen: echt verleren doe je het nooit.

Na een leveltje of twee waren we dus weer bij de zaak. En het leuke aan Mario is dat het er allemaal ook niet zo toe doet. Je moet al erg je best doen om dood te gaan, en verlies je één of andere superkracht, dan valt die binnen de kortste keren weer uit de lucht of bots je er tegenaan. Mario is fun, de vijanden zijn geen monsters waar je rillingen van krijgt, je verdedigt je door zoals vanouds bovenop de stouteriken te springen of hen - als je in je 'Tanuki Suit' SuperwasbeerMario bent - met een gewiekste mep van je wasbeerstaart weg te zwiepen. Je gooit al eens een vuurbal, maar bloed komt er nooit bij kijken.

Alles mag, niks moet
Is deze 'New Super Mario Bros 2' dan saai? Allesbehalve. De levels zijn allemaal anders, en overal wachten uitdagingen. Die kán je volgen, maar niets moet. Ook zonder de alomtegenwoordige grote gouden munten kan je bijvoorbeeld verder doorheen de levels vliegen, maar de jager-verzamelaar diep in ons allen zorgt ervoor dat we toch voor die grote munt gaan, en onderweg nog zoveel mogelijk extraatjes oppikken.

Het 3D-effect is geinig, maar levert geent extra spelplezier op - qua 'full gaming experience' hoor je volgens ons nog steeds op de speelplaats van je school te zitten, met vriendjes die over je schouder meekijken en aanmoedigingen in je oren brullen.

Zonder nadenken
Deze game is er geen die je nachtenlang kan spelen, maar super als je wat tijd zoek te maken hebt. Bovendien is deze 3DS-variant vernuftig ontwikkeld zodat je toch, of je nu 7 of 77 bent, benieuwd bent naar het volgende level en oprecht gelukkig als je Mario een nieuw truukje ziet doen. En het plezier te merken dat je vingers de combinaties weer leren, zodat je zonder nadenken springt en spurt en stuitert als weleer.