Zo worden videogames opgefrist met een ‘remix’
Met de recente release van Tetris Effect Connected voor alle consoles, en de Recharged versie van oerklassieker Centipede, zijn remixes van lunaparkgames uit de jaren 70 en 80 bijzonder populair. Hoe doet men dat, een oude game ‘remixen’ zoals een dj met muziek?
Met Centipede Recharged doet Atari, het doorheen de decennia door verscheidene handen gepasseerde overblijfsel van wat ooit de grootste videogamefabrikant ter wereld was, met zijn eigen speelhallenklassieker uit 1981 wat dj’s met hun eigen en elkaars platen doen: het maakte een nieuwe, aangepaste, gemoderniseerde versie van. Verdraaid, verbogen, verwrongen, met elementen die werden toegevoegd of weggenomen. Een remix, kortom.
Het is in geen geval de allereerste videogame-remix die ooit op de markt kwam. De praktijk begon in 2008 met Space Invaders Extreme, een game die de klassieker uit 1978 in een compleet nieuw jasje stak, met onder meer bossfights, power-ups en andere elementen die dat origineel niet had. Volgens Square Enix, dat enkele jaren eerder originele uitgever Taito had overgenomen, moest deze remix “bestaande fans de kans geven om van gameplay op een nieuw level te genieten, en tegelijkertijd een nieuw publiek de klassieker op een hedendaagse manier te beleven.”
Zwaar in opmars
Die remix-aanpak maakte van Space Invaders Extreme een klassieker op zichzelf. De snelle actie (de levels volgden elkaar zonder pauze op) en de nieuwe elementen (‘power-ups’, waarmee je, als u ze ving, een hele horde aanvallers in één keer wegmaait) maakten er in ieder geval de beste Space Invaders van sinds Space Invaders zelf. Lang bleef dat bij een eenmalige tour de force, maar de afgelopen jaren begint de remix-aanpak meer en meer opgang te maken. Taito mixte bijvoorbeeld met Arkanoid vs. Space Invaders (2017) zijn balletjes- en shooterclassics door elkaar, en Tetris Effect voegde drie jaar geleden een dromerige dimensie toe aan de overbekende blokkenpuzzelgame.
Atari is er nu zelfs een speerpunt van aan het maken. Vorig jaar verscheen er al een Recharged-versie van Missile Command, een game uit 1980 waarin raketten moesten worden vernietigd voor ze op je silo’s insloegen door ze op te slokken in de explosie van je eigen projectielen. Die game wordt nu dus gevolgd door Centipede Recharged. En later dit jaar krijgen nog Asteroids (1979), Breakout (1976) en Black Widow (1982) dezelfde behandeling. “We keren terug naar de snel oppikbare, zeer intense speelhallenactie van weleer, maar met verse verrassingen”, zei Wade Rosen, de nieuwe ceo van Atari.
Gameplay-deconstructie
Hoe dan? Ten eerste door middel van beeld en geluid, de twee dingen die het eerste zullen opvallen. Wat dat betreft lopen alle game-remixes min of meer gelijk: ze baden allemaal in dezelfde neongloed, en ze hebben allemaal elektronicadeuntjes op de achtergrond. Atari, bijvoorbeeld, bracht zelfs een muzikale lijn in het spel door heel zijn Recharged-reeks muzikaal te laten bewerken door Megan McDuffee, een Amerikaanse componiste van elektronische muziek die al een aantal prijzen won met haar retro-elektronische deuntjes voor games.
Maar er zijn ook diepere elementen die typerend zijn voor een videogameremix. Je zult meteen merken, wanneer je een game van dit slag probeert, dat ze veel snediger spelen. Dat komt in de eerste plaats door dingen die je niet meteen aan de oppervlakte ziet, zoals de hogere beeldverversingssnelheid die de moderne consoles en pc’s leveren. Maar de levels worden meestal ook met opzet korter gehouden, met een focus op challenges of uitdagingen die moeten worden afgewerkt. In Centipede Recharged moet je in een bepaalde level bijvoorbeeld veertig stukjes van de duizendpoot zien uit te schakelen door een bom in hun omgeving te doen ontploffen.
De remixes zijn stuk voor stuk het resultaat van een deconstructie van de gameplay waarop de oude game dreef: elementen die de klassiekers bij uitstek prettig om te spelen maakten werden eruit gelicht, en bewerkt tot iets (relatief) nieuws. Maar er zijn ook elementen die absoluut behouden blijven. Zoals de oer-remix, Space Invaders Extreme, waarvoor de makers gewoon bij de blokkige alientegenstanders van dertig jaar eerder bleven. “Ik heb geprobeerd om ze wat minder blokkig te maken, maar dan zagen ze er gewoon niet juist uit: ze verloren hun iconische waarde”, zei grafisch artiest Arvin Bautista destijds tegen website Destructoid.
