'Thief' grijpt naast de buit

Bij 'Thief', de reboot van een razend populaire sluipgame uit 1998, hield ondergetekende urenlang de moed erin, maar uiteindelijk kon hij niet langer om de pijnlijke vaststelling heen: dit is niét de game waarop hij had gewacht. Hoe een productie waaraan vier jaar lang gewerkt is uiteindelijk kan resulteren in een tergend middelmatig eindproduct.

Games met een jarenlange ontwikkelingscyclus zijn altijd een dubbeltje op hun kant: ze scheppen zo'h hoge verwachtingen dat ze wel van heel goeie makelij moeten zijn om die bij hun lancering ook waar te maken. Bij sommige - zie 'Fallout 3' en 'L.A. Noire' de afgelopen jaren - lukte dat. Bij andere - en nu kijken we naar 'Thief', dat vandaag werd gelanceerd - niet. Nochtans waren er heel wat elementen waardoor ik voor 'Thief' minder stevig mijn hart vasthield dan voor andere games die zo lang op zich laten wachten: de studio achter het spel, Eidos Montréal, had eerder al het formidabele 'Deus Ex: Human Revolution' afgeleverd, en lang bezig zijn aan een game is een bewuste strategie van het bedrijf. Het maakt - net als heel wat andere spellenmakers - gebruik van gulle belastingsverminderingen die de Canadese provincies toekennen aan bedrijven uit de videogame-industrie, maar zet die extra middelen uitgerekend in om langer aan zijn games te kunnen werken, en dus betere kwaliteit te kunnen afleveren. Bij 'Thief', een remake van een videogame uit 1998, hielp die strategie echter niet: het voelt - letterlijk - aan als een vijftien jaar oude game met mooiere graphics.

Qua sfeer en visuele stijl schort er niet zo veel aan 'Thief': de makers zetten de grafische kracht van de recentste pc's en de PlayStation 4-console (waarop ik de game speelde voor deze review) prima in om van The City, de middeleeuwse grootstad waarin de game zich afspeelt, een vreugdeloos, duister oord te maken, waarin een verdorde geest als The Baron de boel met harde hand onder de plak houdt, vrijheidsstrijders hun geheime strijd leveren, en lui als Garrett, het hoofdpersonage dat u als speler bestuurt, over daken en corniches sluipen om rijkdommen te stelen. Het canvas waarop 'Thief' zich afspeelt, zit dus min of meer goed. Maar in de invulling daarvan gaan de makers lelijk in de fout.

Het verhaal, dat uit acht hoofdstukken bestaat, grijpt u op geen enkel moment bij de onderarm, laat staan bij de keel, en heeft geen enkele andere functie dan een reeks infiltreersequenties aan elkaar te rijgen. Maar dat is niet het ergste: het element waarover 'Thief' vooral struikelt is de slordigheid van zijn productie. De geografische verhoudingen tussen cutscenes en speelbare gedeeltes kloppen niet. De controls zijn stroef, en de manier waarop het aanraakpadje op de PlayStation 4-controller wordt gebruikt voor het selecteren van uw wapens voegt er nog een extra element van frustratie aan toe, terwijl dat ding net is gemaakt om het besturen van een videogame gemakkelijker te maken. Het zijn kleinigheden misschien, maar samen geven ze een behoorlijk slordige indruk en doorbreken ze de immersie van de game.

Een enorm pluspunt aan 'Thief' is de dynamiek die de makers in de 'first-person'-actie staken, met Garretts handen die steeds te zien zijn wanneer hij zich vastgrijpt aan muren en hoeken; het is een heel 'tactiele' game, die de afstand tussen de speler en zijn personage zo klein mogelijk maakt, en die u als een pijlsnel roofdier door de omgeving laat sluipen. Maar aan die snelheid en dynamiek hebt u uiteindelijk weinig: vijanden verschalkt u nog steeds voornamelijk door hun routines te bestuderen, en het juiste moment te kiezen om achter hun rug door te sluipen. Soms lijkt er zelfs iets te schorten aan de artificiële intelligentie van de talrijke wachters die u moet verschalken, zoals wanneer u in een niet echt schaduwrijke omgeving zit te wachten, een bewaker recht uw richting uitkijkt, en hij u ondanks de afstand van nauwelijks tien meter niet eens ziet zitten. U krijgt een paar bijzonder handige middelen tot uw beschikking (waterpijlen om toortsen uit te schakelen, bijvoorbeeld), maar uw mogelijkheden om de omgeving op uw eigen manier te doorkruisen zijn niettemin beperkt: het is vooral een spel van opnieuw en opnieuw proberen totdat u de juiste methode hebt gevonden. Recente stealth-games, zoals Eidos Montréals eigen 'Deus Ex', het concurrerende 'Dishonored' of zelfs 'light'-sluipgames als de 'Splinter Cell'-reeks, hebben een veel robuuster stealth-systeem dan 'Thief'.